บทที่ 77 ซัค ลูคัส และคาลเลน

เจนรู้ว่าเธอเสียสติไปแล้ว

ตอนนี้ เธอดูน่าทึ่งต่อหน้าฌอน เธอดูน่าทึ่งยิ่งกว่าเมื่อสามปีก่อน อย่างไรก็ตามเธอไม่รู้เรื่องนี้

"ว่าไง?"

เธอไม่กลัวที่จะสูญเสียอะไรเพราะเธอไม่มีอะไรจะเสียแล้ว

“ฉันต้องการ…” ฌอนพูดในขณะที่รู้สึกมึนงงเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็หยุดพูด

การแสดงออกของเขาเปลี่ยนไปและเขาก็มองไปที่ผู้หญิงคนนั้น “เธอให้อะไรฉันได้บ้าง?”

เขาเป็นคนมีเหตุผลและเย็นชาเสมอ เขาเป็นแบบนั้นมาโดยตลอด เขายอมให้ผู้หญิงมาขัดขวางความคิดของเขาได้อย่างไร?

คำพูดของปู่ยังก้องอยู่ในหูของเขา เขากล่าวว่า “เมื่อมีคนสามารถส่งผลกระทบต่ออารมณ์และการเลือกของคุณเมื่อมีคนเหล่านั้นอย่าลังเลใจ กำจัดมันซะ”

เจนถูกทำลาย ‘ลูก้า ลูก้า ฉันยังคงไร้ประโยชน์'

"ทำไม? คุณชายสจ๊วต ฉันไม่มีประโยชน์สำหรับคุณ ได้โปรดให้ฉันพักและปล่อยฉันไป มันก็เหมือนกับปล่อยสัตว์ไป มันเป็นอะไรที่ง่าย และสะดวกมาก ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยฉันไปล่ะ?”

เธอพร่ำต่อว่า “ฉันติดคุกสามปี ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว มีอะไรสำคัญที่ยังเก็บฉันไว้อยู่ตรงนี้?”

ฌอนหัวเราะเบา ๆ “เจนสามปีมากแล้วหรอ? เธอกำลังเปรียบเทียบสามปีกับชีวิตของคน ๆ หนึ่งหรอ? ฉันต้องการเก็บเธอไว้เพื่อที่ฉันจะได้ทรมานคุณอย่างช้าๆ ฉันจะทรมานเธอจนกว่าเธอจะชดใช้หนี้ชีวิตของคนหนึ่งที่คุณเป็นหนี้ชีวิตเขาจนหมด

“แม้ว่าฉันจะเต็มใจปล่อยคุณไป แต่คุณเคยคิดเกี่ยวกับซัมเมอร์ไหม? เขาอายุมากแล้วและมีโรซาลีนเป็นสมาชิกในครอบครัวเพียงคนเดียวเท่านั้น

“ฉันจะอธิบายกับซัมเมอร์อย่างไรว่าฉันปล่อยเธอไปง่าย ๆ ขนาดนี้?”

เจนไม่ได้พูดอะไร เธอแค่ก้มหน้าลง ฌอนขมวดคิ้ว ความงามของเธอไม่ได้ถาวร มันจะจางหายไปราวกับว่ามันไม่เคยมี เธอกลายเป็นผู้หญิงขี้อายที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอีกครั้ง

"คุณสจ๊วต” เมื่อฌอนยื่นมือมาหาเธอ เจนก็เงยหน้าขึ้น "คุณสจ๊วตคุณบอกว่าถ้าฉันมีรายได้ 5 ล้านในหนึ่งเดือน คุณจะไม่สนใจว่าฉันจะอยู่หรือไป”

"คุณสจ๊วต คุณเป็นคนที่ดูแลสจ๊วตในเอสซิตี้ คุณเป็นคนรักษาคำพูด ดังนั้นคุณจะไม่กลับคำสัญญา ใช่ไหม?”

ไม่ว่ายังไง เธอก็ยังอยากจะลองดู ถ้าไม่อย่างนั้นเธอจะต้องเป็นหนี้ลูก้าไปจนถึงชาติหน้า

ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเธอไม่เคยไป เอ๋อไห่ เธออยากจะเปิดโฮมสเตย์ใน เอ๋อไห่ อย่างไรก็ตามเธอหลับตาและไม่ลืมตาอีกเลย

เจนกำลังรอคำตอบของฌอน เธอกำลังรอให้ฌอนตัดสินใจ

อย่างไรก็ตาม ฌอนรู้สึกโกรธขึ้นมาในอก ผู้หญิงคนนี้อยากทิ้งเขาเหลือเกิน!

มีประกายไฟที่ไม่รู้จักส่องสว่างอยู่ในดวงตาของเขา แต่ก็ยังคงความเยือกเย็น "แน่นอน ฉันขอเตือนเธอว่าเหลือเวลาอีกไม่มากก่อนจะถึงเส้นตายของเธอ”

เขาสั่งอโลร่าไปแล้ว เขาไม่เชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะสามารถหาเงินได้ถึง 5 ล้านโดยไม่มีงานทำ

เขาต้องการให้เธอไม่สามารถหาเงิน 500 เหรียญได้นับประสาอะไรกับเงิน 5 ล้าน

หลังจากที่เธอได้ยินเรื่องนี้เจนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ผู้ชายตรงหน้าเธอเห็นทุกอย่าง

การถากถางปรากฏในดวงตาที่คับแคบของฌอน

เขายกขาที่ยาวเดินไปอีกฝั่งของโซฟา เขาหยิบนิตยสารการเงินวางบนโต๊ะ เมื่อเขานั่งลงเขาก็ขอให้เธอออกไป

"ออกไป"

เจนไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไปเช่นกัน

เธอลุกขึ้นจากโซฟาและเดินไปที่ลิฟท์ ดวงตาสีเข้มคู่หนึ่งจับจ้องเธอมาตลอดทางจนกระทั่งเธอไปถึงลิฟท์

ขณะที่ประตูลิฟต์ปิดเจนมองไปที่ฌอนที่อยู่ในห้องนั่งเล่น ชายคนนั้นกำลังอ่านนิตยสารอย่างสงบโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้น

เธอลดสายตาลง

…บริษัท ลูคัส

ซัคมองไปที่ผู้ชายที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา “นายดูเหมือนคนอารมณ์ดี”