บทที่ 80 การล่านี้เริ่มน่าเบื่อ

เจนไม่สามารถอ่านใจของเขาได้เลย

คาลเลนมองไปที่เจนขณะที่คิดว่าเขาควรยุติการล่าครั้งนี้ดีไหม

เจนชอบเงิน เขาสามารถโจมตีจุดอ่อนของเธอได้ถ้าเธอรักเงิน เขาจำเป็นต้องเข้าหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อที่เขาจะล่าเธอ

ในเกมล่าเหยื่อนี้ เงินเป็นเหยื่อล่อ เธอเป็นเหยื่อ

ส่วนที่สนุกของการล่าเหยื่อคือการเฝ้าดูการต่อสู้อย่างเชื่องช้าของเหยื่อ

อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้หญิงคนนี้ขอเงิน คาลเลนรู้สึกว่าถึงเวลาที่เกมนี้จบลงเพราะมัน ... ต่ำเกินไป

"สายแล้ว ฉันควรจะไปได้แล้ว" คาลเลนตบกางเกงของเขาและกล่าวคำอำลาเธอ

เจนเม้มริมฝีปากเข้าหากันแล้วพูดว่า “ให้ฉันพาคุณไปส่ง”

"ไม่จำเป็น" น้ำเสียงของเขาหม่นหมอง เป็นใครคงต้องรู้สึกอึดอัดใจในสถานการณ์เช่นนี้แน่

เขาชัดเจนเกินไป

“ไม่ ฉันยังต้องทำ”

เจนปิดประตูและพร้อมที่จะเดินไปส่งชายคนนี้ เขาเคยมาที่นี่สองสามครั้ง แต่เธอเคยพาเขาไปส่งที่ประตูหอพักของเธอเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเดินพาเขาไปส่งที่ชั้นล่าง

“คุณดันน์” คาลเลนยิ้มทันที มีนัยยะของความไม่พอใจในดวงตาของเขา “ผมมีเงินห้าล้าน แต่อย่างไรก็ตาม ผมไม่ต้องการจะให้มันกับคุณเพราะบะหมี่ต้นหอมของคุณไม่มีค่าพอสำหรับเงินแสนเหรียญอีกต่อไป”

สำหรับคาลเลน เงินห้าล้านไม่มีค่า รถสปอร์ตที่ดีที่สุดของเขายังมีราคามากกว่านั้น

เขารู้สึกคลื่นไส้ในทันที มันเหมือนกับว่าชามก๋วยเตี๋ยวต้นหอมที่เขากินแย่ลงทันใด

เจนตกอยู่ในความเงียบ ทันใดนั้นเธอก็ยิ้ม "คุณคาลเลน ฉันไม่เคยบอกว่าอาหารมื้อเย็นของฉันราคาเป็นแสน คุณให้เงินจำนวนนั้นแก่ฉันเพราะคุณคิดว่ามันคุ้มค่าพอ ฉันต้องการเงินและฉันต้องการมันจริง ๆ นั่นคือเหตุผลที่ฉันรับมันมา

“งั้นทำไมฉันจะต้องรับมันถ้าฉันไม่คิดว่าคุ้มค่าขนาดนั้น?”

“บางทีคุณอาจลืมไปแล้วว่าฉันเป็นคนเลวที่สามารถทำอะไรก็ได้เพื่อเงิน”

"ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน ฉันต้องการเงินห้าล้านเหรียญ เงินห้าล้านนี้สำคัญอย่างไรงั้นหรอ?

“มันสำคัญมากที่ถ้าฉันไม่ได้รับเงินนี้ในช่วงเวลาที่กำหนด ฉันจะต้องสูญเสียบางอย่างที่สำคัญไป”

“นั่นไม่ใช่เรื่องของผม” คาลเลนไม่มีการแสดงออกใด ๆ บนใบหน้าของเขา การล่าสิ้นสุดลงแล้ว

เขามองไปที่นาฬิกาของเขา “ผมเสียเวลามามากแล้วคุณดันน์ และผมรบกวนคุณมานานแล้ว อย่าได้พบกันอีกต่อไปเลย”

“นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด และนั่นคือเหตุผลที่ฉันเดินมาส่งคุณที่ชั้นล่าง” เธอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง "คุณคาลเลน ขอบคุณ แล้วก็ คุณคิดผิด” เธอพูดอย่างเรียบเฉย

“เราเป็นแค่คนแปลกหน้า ดังนั้นคงไม่มีครั้งต่อไป”

ครั้งต่อไปมีสำหรับคนสำคัญ

หลังจากเจนพูดจบ เธอก็รู้สึกได้ถึงลมหนาว เธอดึงเสื้อผ้าบนร่างกายให้แน่นขึ้น เธอหันกลับมาและเดินลงบันไดช้าๆ

คาลเลนคว้าตัวเธออย่างกะทันหัน "คุณหมายถึงอะไร? คุณหมายความว่าอะไรที่คุณบอกว่าคิดเหมือนกัน และนั่นคือสาเหตุที่คุณเดินมาส่งผมที่ชั้นล่างหรือ?”

ยิ่งคาลเลนคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่มันก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผล เธอหมายถึงอะไร? ราวกับว่าเธอไม่ใช่คนที่ขอเงินห้าล้านจากเขา

เธอพยายามรักษาหน้าของเธอหรือ ...

“ท่านค่ะ กรุณาปล่อยด้วยค่ะ การตัดสินใจของเราเหมือนกัน ทำไมคุณถึงสนใจในสิ่งที่ฉันหมายถึงล่ะ?"

มันสำคัญด้วยหรือ?