บทที่ 81 การไล่ล่าที่ไม่มีหัวใจ

มือนั้นเสยผมที่หน้าผากของเธอ แม้ว่าเธอจะโง่ แต่เธอก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้พยายามจะทำอะไร

"คุณชายคาลเลน คุณไม่รู้ว่าจะเคารพความปรารถนาของผู้อื่นได้อย่างไร?”

"ผู้อื่น?" ริมฝีปากบาง ๆ ของคาลเลนขยับ “คุณไม่ได้บอกว่าคุณเป็นคนบ้าที่จะทำทุกอย่างเพื่อเงินหรอกหรอ? แม้ว่าฉันจะไม่ได้มาจากอาณาจักรจีน แต่ฉันก็ยังรู้คำพูดที่ว่า 'ใช้ชีวิตเยี่ยงคนเลว แต่ยังคงต้องการอนุสาวรีย์เพื่อความบริสุทธิ์ของตัวเอง' นั่นถูกต้องใช่ไหม?"

เจนรู้สึกเจ็บปวดในใจ จากนั้นเธอก็เริ่มล้อเลียนตัวเอง เธออ่อนไหวเกินไป เธอเป็นคนขี้ขลาดแล้วทำไมเธอถึงยังเก๊ก?

อย่างไรก็ตามเธอยังคงจับมือที่จับอยู่ข้างหลังเธอไว้แน่น ผิวหนังของฝ่ามือของเธอถูกเฉือนออกโดยเล็บของเธอ แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ ในขณะนี้

“ที่ไหนก็ดีไม่ใช่ที่นี่” เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างดื้อดึง ตาของเธอเป็นสีแดงและเธอไม่กะพริบ “ไม่ หมายความว่า ไม่”

“ถ้าฉันยืนยันละ”

เจนลดสายตาลง และไม่พูดอะไรอีก คาลเลนรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เร่าร้อน จะมีผู้หญิงแบบนี้กี่คนอยู่ในโลกใบนี้?

เธอต่ำต้อย แต่ก็ภาคภูมิใจมาก

ใครสร้างผู้หญิงคนนี้?

เธอช่างน่าเบื่อและไร้ค่าในช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ในวินาทีถัดมาเขาก็พบคุณสมบัติที่น่าสนใจอีกอย่างของเธอ จู่ ๆ เธอก็ดูน่าตื่นตาตื่นใจ

ริมฝีปากของคาลเลนแตะที่บาดแผลเบา ๆ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเกร็งตัวภายใต้การสัมผัสของเขา ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?

ใครเป็นคนทำแผลนี้? มันจะดีมากถ้าเขายังสามารถทิ้งรอยแผลเป็นที่น่าจดจำไว้บนร่างกายของเธอ ที่ไม่มีใครสามารถแตะต้องได้

เจนกำลังใช้เล็บของเธอขุดให้ลึกลงไปในผิวหนังของเธอ เล็บของเธอทะลุผ่านเนื้อของเธอ และมีเลือดไหลซึมออกมา มันหยดลงบนพื้น

ในที่สุดคาลเลนก็ยอมปล่อยเจน

เพี๊ยะ!

เสียงตบดังขึ้นที่ทางเดินกลางดึก

"โอ้ย!" ใบหน้าของคาลเลนหันไปด้านหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ยกมือขึ้นเพื่อสัมผัสใบหน้าของเขาด้วยความไม่เชื่อ

“คุณมันร้ายกาจมาก”

มือของเจนยังคงสั่นสะท้าน แต่แววตาของเธอมุ่งมั่น เธอรู้สึกถึงความเร่งรีบที่ได้แก้แค้นใครบางคน “เนื่องจากคุณชายคาลเลนชอบเอาเกลือไปถูที่บาดแผลของผู้อื่น คุณจึงควรรู้ด้วยว่าทำมันเจ็บ”

เธอไม่รู้ว่าเขาจะตอบสนองอย่างไร แต่เธอก็หันกลับมาด้วยความโกรธ และเดินขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับก้าวหนัก ๆ

คาลเลนยืนอยู่ที่บันได และสัมผัสใบหน้าของเขาที่ยังคงเจ็บ เขาไม่ได้วิ่งตามเธอไป อย่างไรก็ตามดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงที่อ่านไม่ออก จนกระทั่งเธอหายลับตาไปจากเขา

เขาเดินลงไปชั้นล่าง และออกจากบริเวณอาคาร เขาเข้าไปในรถสปอร์ตที่จอดอยู่ข้างทาง ใบหน้าของเขาแสบร้อนด้วยความเจ็บปวด

เขาสัมผัสใบหน้าของเขาอีกครั้ง “มันเจ็บชะมัด”

เขาหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาและโทรหาซัคโดยไม่สนว่ามันจะกี่โมงแล้ว

“นายรู้ไหมว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว?” เสียงที่เกรี้ยวกราดถามในอีกด้านหนึ่งของการโทร

คาลเลนไม่สนใจ เขาเอ่ยคุยกับชายคนนั้นต่อ

“ฉันถูกทำร้าย”

“ใครทำอย่างนั้น? ตอนนี้มีกี่คน? นายจัดการเองได้ไหม” เสียงดังมาจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์

"หนึ่ง"

"หนึ่ง?" ซัคถือโทรศัพท์ และขมวดคิ้วเข้าหากัน มันคือใคร? ซัคคิดถึงทุกคนที่สามารถเอาชนะคาลเลนในเมืองเอสนี้ได้ เขาลังเลอยู่พักหนึ่ง “ฌอน สจ๊วต หรอ?”

ไม่ใช่ว่าเขาประเมินคนอื่นต่ำไป แต่เราต้องพิจารณาระบบสนับสนุนของพวกเขาไม่ใช่แค่กำลังคนของพวกเขาเท่านั้น เมื่อพูดถึงการต่อสู้ประเภทนี้

คาลเลนมีภูมิหลังที่ดี และเขาเก่งในการต่อสู้