บทที่ 82 การเปลี่ยนแปลงของเจน

แม้จะโกรธ แต่เจนก็รู้อยู่อย่างหนึ่ง คาลเลนพูดถูก

เธอก้มหัวลง แต่คาลเลนไม่ได้เร่งเธอ

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็เงยหน้าขึ้น “ ฉันมีคำขอ คุณบังคับฉันด้วยความดุร้ายไม่ได้ ถ้าไม่ฉันจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงคุณได้ คุณควรรู้เรื่องนี้ก่อนคุณชายคาลเลน”

"ตกลง"

คาลเลนตอบอย่างตรงไปตรงมา ดวงตาสีน้ำตาลของเขาแวววาว ‘คนโง่ฉันจะไม่ขังเธอ ฉันไม่ใช้กำลังดุร้ายใส่เธอ’

เขาเร็วกว่าเธอมาก

เจนมองคาลเลนอย่างอยากรู้อยากเห็น เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเขา ที่ทำให้เขาตกลงตามคำขอของเธออย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามเมื่อเธอคิดถึงสิ่งที่เขาพูดเธอก็ไม่พบปัญหาใด ๆ กับมัน

"ฉันหิว"

"เข้ามา" หลังจากเปิดประตู เจนก็ไปทำธุระในครัวตามปกติของเธอ

คาลเลนนั่งอยู่ที่ประจำของเขา และเฝ้าดูผู้หญิงคนนั้นในครัว

ตามปกติ เธอนำบะหมี่มาให้เขา และเขาก็ทานทุกอย่างที่เธอทำให้จนหมด

หลังจากทำเสร็จเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดที่มุมริมฝีปาก การกระทำของเขาช่างสง่างามมาก ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน ไม่มีใครพูดอะไร แต่มันก็รู้สึกกลมกลืนอย่างประหลาด ราวกับว่าสิ่งนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

อย่างไรก็ตามในขณะนี้เจนมีความตื่นตัวสูง

เธอไม่ได้พูดอะไร สายตาของเธอจับจ้องไปที่คาลเลนตลอดเวลา เธอยืนอยู่ห่างจากเขามาก

จากนั้นคาลเลนก็ลุกขึ้นยืน และมองไปที่ผู้หญิงที่เป็นฝ่ายป้องกัน เขาเอียงคอพรางพูด “คุณจะไม่พาฉันออกไปหรอ?”

“ไม่ ปิดประตูด้วยเมื่อคุณออกไป”

“ไม่ต้อนรับฉัน และไล่ฉัน นี่คืองานหลักของคุณหรอ? นี่คุณไม่คิดจะทำแม้กระทั่งข้อกำหนดขั้นพื้นฐานที่สุดที่ควรทำกับลูกค้าใช่หรือไม่? หรือคุณคิดว่าฉันไม่ใช่ลูกค้าของคุณอีกต่อไปแล้ว เนื่องจากนี่ไม่ใช่เวลาทำงานของคุณ และคุณอยู่ที่หอพักไม่ใช่ที่ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์?

“ฉันอาจจะต้องพิจารณาการพบคุณในที่ทำงานของคุณในวันพรุ่งนี้แทน”

เขากำลังคุกคามเธออีกแล้ว!

เจ้าเล่ห์! สุดยอด!

เจนกัดฟันด้วยความโกรธ ผู้ชายที่ชื่อคาลเลนคนนี้สามารถทำให้เธอโกรธได้เสมอ "คุณชายคาลเลนพูดถูกค่ะ ฉันละเลยลูกค้าไม่ได้เพียงเพราะไม่ใช่เวลาทำงานของฉัน ให้ฉันพาคุณออกไปข้างนอกเถอค่ะคุณชายคาลเลน”

เมื่อเธอพูดอย่างนั้นเธอก็เดินไปข้างหน้าไปที่ที่เขายืนอยู่ อย่างไรก็ตามดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ชายคนนั้น ใครจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้ผิดปกติอะไร เขาชอบจูบบาดแผลของคนอื่นมาก แถมยังชอบเอาเกลือไปถูที่แผลของคนอื่นและเรียกมันว่า "การรักษา"!

“พักผ่อนเถอะคุณหนูดันน์ ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่แตะต้องบาดแผลของคุณในคืนนี้ ฉันเหนื่อย"

เจนสงสัยเขา แต่ชายคนนี้พูดอย่างจริงจังว่า “ฉันเป็นคนพูดเอง ฉันไม่โกหกคุณหรอกน่า”

เจนมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างระมัดระวัง และสามารถมองเห็นเพียงความซื่อสัตย์ที่เผยบนสีหน้าของเขา ไม่มีใบหน้าเจ้าเล่ห์ในใบหน้าของชายคนนี้ เธอหายใจออกอย่างโล่งอก “ดีค่ะ คุณชายคาลเลน…”

การแสดงออกของเจนเปลี่ยนไป

“คุณไม่ได้พูดว่า ... ”

“คืนนี้ฉันจะไม่แตะต้องบาดแผลของคุณหรอ?”

"ใช่!"

เจนแตะหน้าผากของเธอและจ้องไปที่คนตรงหน้าเธอ ผู้ชายคนนี้โกหกอย่างโจ่งแจ้งแบบนั้นได้ยังไง?

เขาเคยสัญญากับเธอ แต่เขาก็กลับคำพูดของเขาในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

“คุณเชื่อคำพูดแบบนี้ได้อย่างไร? คุณค่อนข้างโง่ไม่ใช่หรอ คุณไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงเข้าหาคุณตั้งแต่แรก”

คาลเลนแสดงมือของเขา การแสดงออกของเขาเย้ยหยันเธอราวกับพูดว่า ‘ฉันจะทำยังไงได้เมื่อเธอโง่และใจง่ายขนาดนี้?’

เจนรู้สึกคันที่ฝ่ามือของเธออย่างรุนแรง ใบหน้าของชายตรงหน้าของเธอดูเรียบเฉยมาก

“ได้เลย” ทันใดนั้นคาลเลนก็เอื้อมมือมาตบที่หัวเจนเบา ๆ "ดึกแล้วเข้านอนเร็ว ฉันจะพบคุณคืนพรุ่งนี้นะ”

หลังจากที่เขาพูดอย่างนั้นเขาก็จากไป

คาลเลนรู้สึกมีความสุขอย่างสุดจะพรรณนาได้ในใจของเขา

ผู้หญิงคนนี้รู้สึกเหมือนเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตมากขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนนี้