บทที่ 3

เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อ

ฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอ

แต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”

เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”

ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามี

เธอทนไม่ไหวแล้ว!

“คุณถือซะว่าช่วยฉัน...ที่รัก...ฉันทรมานจริง ๆ นะคะ...”

เธอกัดริมฝีปากล่าง ดวงตารื้นน้ำคู่นั้นมองเขาอย่างน่าสงสาร

ลมหายใจเปลี่ยนเป็นกระชั้นขึ้นมา

เธอต้องการมันจริง ๆ

ในหัวมีแต่เรื่องแบบนั้น

หยุดคิดไม่ได้เลย

ฟู่จิ่งเฉิงขมวดคิ้ว

รังเกียจท่าทางร่านราคะที่เธอมักแสดงออกมาต่อหน้าเขา

เขาตวาดอย่างเย็นชา “ถ้าคุณกระสันขนาดนั้นก็ไปหาวิธีจัดการเองเถอะ”

น้ำเสียงที่ทั้งเย็นชาและดูถูกทิ่มแทงจุดเปราะบางที่สุดในหัวใจของเวินหร่าน

แต่ฟู่จิ่งเฉิงกลับทำเหมือนมองไม่เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเธอ

เขาเตือนอย่างเย็นชา “ต่อไปอย่าแต่งตัวแบบนี้ต่อหน้าผมอีก!”

ดวงตาเป็นประกายของเวินหร่านหม่นแสงลงในทันใด

ระลอกความขมขื่นแผ่ขยายออกไปในใจ

สุดท้ายสามีก็ไม่ยินดีแตะต้องเธอเช่นเคย

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

เธอก้มหน้าตอบเสียงเบา

น้ำเสียงไร้เรี่ยวแรงถึงปานนั้น

“อ้อ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณอย่ามานอนห้องเดียวกับผมอีก” ฟู่จิ่งเฉิงกวาดสายตามองเธออย่างรังเกียจอีกครั้ง

เวินหร่านเงยหน้ามองเขาอย่างตกตะลึง

“ที่รัก?”

เขาจะแยกห้องนอนกับเธองั้นเหรอ?

“ผมจะไปนอนห้องข้าง ๆ ต่อไปถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผม ห้ามคุณเข้ามาในห้องผมตามใจชอบอีก”

ฟู่จิ่งเฉิงลั่นคำเตือนอย่างเย็นชาเสร็จก็ลงจากเตียงแล้วออกไปจากห้องนอนอย่างไร้เยื่อใย

ทิ้งให้เวินหร่านยืนคว้างอยู่ตรงนั้น

น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอดวงตา

เธอแต่งงานกับฟู่จิ่งเฉิงมาหนึ่งปีแล้ว

เนื่องจากขาดการมีเพศสัมพันธ์มานาน บวกกับฟู่จิ่งเฉิงมักแสดงท่าทีเย็นชาต่อเธออยู่เสมอ

เธอจึงป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย

แต่คนเป็นสามีอย่างฟู่จิ่งเฉิงกลับไร้ท่าทีว่าจะช่วยเหลือเธอโดยสิ้นเชิง ทั้งยังขอแยกห้องนอนในเวลาแบบนี้?

เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรจากเคราะห์ซ้ำกรรมซัดสำหรับเวินหร่าน

หลังฟู่จิ่งเฉิงจากไป ห้องนอนที่เพิ่งจะอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อยกลับกลายเป็นเย็นสุดขั้ว

แต่ความรุ่มร้อนในตัวเวินหร่านกลับไม่ลดลงเลยสักนิด

กลับแผดเผารุนแรงกว่าเดิม

ท่าทีเย็นชาของฟู่จิ่งเฉิงทำร้ายจิตใจเธอ

ทำให้โรคฮิสทีเรียของเธอกำเริบขึ้นมาอีก!

ชั่วขณะนี้ เวินหร่านรู้สึกเพียงว่าทรมานไปทั้งตัว

ความรุ่มร้อนจากความต้องการที่ไม่ได้รับการตอบสนองกำเริบรุนแรงกว่าเคย

“ฮึกฮือ ทรมาน อยากเหลือเกิน...”

แก้มเธอร้อนลวก สมองนึกย้อนกลับไปตอนที่อยู่บนเตียงในห้องตรวจวันนี้อย่างห้ามไม่อยู่ ถูกหมอผู้ชายคนนั้น...

พระเจ้าช่วย!

เวินหร่านส่ายหัวโดยสัญชาตญาณ

เธอไปคิดถึงหมอหนุ่มคนนั้นได้อย่างไร?

เธอแต่งงานแล้วนะ มีสามีแล้ว

แต่กลับเพ้อฝันถึงชายอื่นอย่างห้ามใจไม่อยู่

เธอกลายเป็นคนใจกล้าเปิดกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

แต่ฟู่จิ่งเฉิงไม่ยอมแตะต้องเธอเลย

ตอนนี้เธอมีสามีกับไม่มีสามีก็แทบไม่ต่างกัน

สมองของเวินหร่านคิดถึงหมอหนุ่มคนนั้นอย่างไม่อาจควบคุมอีกครั้ง

โดยเฉพาะตอนที่เขาเรียกให้เธอขึ้นรถตรงหน้าประตูโรงพยาบาลวันนี้

เธอเห็นใบหน้าเต็ม ๆ ใต้หน้ากากอนามัยของเขา

หล่อกร้าวใจจริง ๆ

หล่อกว่าฟู่จิ่งเฉิงซะอีก

ถ้าเธอได้ทำกับเขา...

เวินหร่านหักห้ามความคิดชั่วร้ายของตัวเองอีกครั้ง

ต่อให้ฟู่จิ่งเฉิงไม่แตะต้องเธอ เธอก็ไม่ควรไปคิดถึงชายอื่น

แบบนี้ไม่ต่างจากนอกใจเลยชัด ๆ