บทที่ 7

เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้

แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมา

นอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น

“ท่าน... ท่านประธานคะ...”

เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงาน

เสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่สายฟ้าแลบที่บริษัทของเธอเลยล่ะ?

เธอลอบยินดีอยู่ชั่วขณะ แต่ก็ถูกประสาทสัมผัสซัดหายไปอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของซางเลี่ยรุ่ยพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง

“สายขนาดนี้แล้วคุณยังไม่มาทำงาน? แต่กลับทำเรื่องแบบนั้นอยู่ที่บ้านเนี่ยนะ?”

ใบหน้าสวยของเวินหร่านร้อนฉ่า

ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะกดรับสายบอสใหญ่โดยบังเอิญในขณะที่กำลังช่วยตัวเองอยู่? ทั้งยังถูกเขาได้ยินเข้าพอดีอีกด้วย?

แต่เธออดไม่ไหวแล้วจริง ๆ

โรคฮิสทีเรียของเธอกำเริบขึ้นมาทีไรก็ไม่อาจควบคุมได้เลย

“ฉัน... ฉันลาออกแล้วนะคะ...” เวินหร่านส่งเสียงตะกุกตะกัก

ซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้ว “ลาออก? ผมไม่เห็นรู้เลย? พนักงานต้องแจ้งลาออกล่วงหน้าหนึ่งเดือน ทั้งยังต้องให้ความร่วมมือกับฝ่ายกฎหมายในการตรวจสอบและส่งมอบงาน มิฉะนั้นจะถือว่าผิดสัญญา ต้องจ่ายค่าชดเชยให้บริษัทเป็นเงินเดือนสองปี!”

เวินหร่านแทบกระอักเลือด

ถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดจริง เธอลาออกตอนนี้ก็เท่ากับว่าสองปีนี้ทำงานฟรีน่ะสิ? เงินเดือนที่ได้รับก็ต้องเอามาจ่ายค่าผิดสัญญาให้บริษัททั้งหมด?

“ประธานซาง คุณช่วยผ่อนปรนให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันป่วย ไปทำงานไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ...” เวินหร่านพยายามขอร้องเขา

ซางเลี่ยรุ่ยแววตาเข้มขึ้น “คุณป่วยเป็นอะไร?”

เวินหร่านใบ้กินไปชั่วขณะ

เธอป่วยเป็นอะไร เขาจะไม่รู้เชียวเหรอ?

วันนั้นเขาเป็นคนตรวจเองแท้ ๆ?

“โรคฮิสทีเรีย!”

เธอกัดฟันพูดออกไปจนจบ “ถ้าอาการกำเริบก็จะบังเกิดความต้องการอย่างรุนแรงจนไม่สามารถจดจ่อกับการทำงานได้เลยค่ะ!”

ปลายสายเงียบไปเกือบหนึ่งนาทีกว่า

เวินหร่านไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของเธอกล้าหาญชาญชัยเกินไปจนทำให้บอสใหญ่ไม่พอใจหรือเปล่า

เธอสัมผัสได้ว่าชายหนุ่มปลายสาย ลมหายใจหนักอึ้งขึ้นไม่น้อย

เธออดกลืนน้ำลายไม่ได้

หัวใจเต้นแรงขึ้นมาด้วยความกระวนกระวาย

แต่บอสไม่พูดต่อ เธอก็ไม่กล้าวางสายก่อน

“ให้เวลาคุณมาทำงานภายในครึ่งชั่วโมง ผมจะช่วยรักษาให้คุณเอง!”

เวินหร่านมีสีหน้าตกตะลึง

เกือบเข้าใจว่าตัวเองได้ยินผิดไปแล้ว

บอสใหญ่จะช่วยรักษาให้เธอเอง?

เขาจะรักษาอย่างไร?

คงไม่ได้จะขึ้นเตียงกับเธอเองหรอกนะ?

คิดถึงตรงนี้ แก้มเวินหร่านก็ร้อนลวกกว่าเดิมอย่างอดไม่อยู่ กระทั่งใบหูก็ยังแดงก่ำ

หมดความสนใจในแท่งหรรษาไปในทันที

ถ้าได้ทำกับซางเลี่ยรุ่ย...

โรคของเธอคงหายดีได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งยาเลยล่ะ

อย่างไรเสียที่เธอเป็นโรคนี้ก็มีสาเหตุมาจากการที่สามีไม่เคยจะแตะต้องเธอ

เธอเปล่าเปลี่ยวเกินไป เหงาเกินไป ถึงได้เก็บกดทางเพศ

ถ้ามีผู้ชายสักคน ทั้งยังเป็นชายหนุ่มแสนเพอร์เฟกต์ที่มีรูปร่างสูงใหญ่แถมยังหล่อสามร้อยหกสิบองศาชนิดไร้ที่ติแบบซางเลี่ยรุ่ยมาช่วยเติมเต็มให้เธอ...

ดวงตาเวินหร่านฉายแววเคลิบเคลิ้ม

แต่เสียงตู๊ด ๆ เย็นชาที่ดังมาจากโทรศัพท์มือถือเรียกสติเธอกลับมาอย่างรวดเร็ว

เวินหร่านอยากบ้องหูเรียกสติตัวเองสักหลายที

บ้าไปแล้วหรือไง เธอคิดอะไรอยู่?

ถึงขั้นกล้าคิดไม่ซื่อกับร่างกายของบอสใหญ่!

แต่ซางเลี่ยรุ่ยโทรหาเธอด้วยตัวเองเพื่อเรียกเธอกลับไปทำงาน

เธอจำเป็นต้องให้เกียรติเขา!