บทที่ 7

“เปล่า ไม่ได้ทำอะไร” เขาพูด นึกถึงว่าหลังจากที่เขาอุ้มเธอกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ ตอนที่เขาจะวางเธอลงบนเตียงทันใดนั้นเธอก็ผลักเขาลงบนเตียง ในขณะนั้นเขารู้สึกแปลกใจว่าทำไมเขาถึงประมาทขนาดนี้ ถ้าเป็นคนที่ต้องการฆ่าเขา เขาก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย เขาระวังตัวมาตลอด เขาเผลอตัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

แต่ก่อนที่เขาจะทันทำอะไร ร่างเล็กก็เอามือแตะใบหน้าของเขาและปัดผมม้าหนา ๆ บนหน้าผากของเขาออกพร้อมสัมผัสดวงตาของร่างสูงด้วยปลายนิ้วเรียว

“ดวงตาของนายสวยมากเลย… ฉันชอบ… มันดูใสมาก…” เธอพึมพำพูดกับตัวเอง

“ใสเหรอ?” เขาหัวเราะเบา ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใช้คำว่า ‘ใส’ มาอธิบายตาของเขา “หมายถึงว่ามันดูใสบริสุทธิ์เหรอ?”

“มันเหมือนกับว่า... มันไม่เคยแปดเปื้อนจากบาปใด ๆ... มันใสบริสุทธิ์มาก…” เธอพูดอย่างเมามาย “ จินไม่ต้องกลัว... ฉันจะ... ปกป้องนายเอง...”

หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็ฟุบลงบนหน้าอกของเขาและหลับไป

เขาพูดว่า “พี่สาว พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย พี่แค่หลับไป”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

สายตาของเขามองตรงส่วนที่บวมแดงบนแก้มของเธอ “เจ็บหน้าไหม?”

เธอชะงักแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร” นี่คือความจริงเพราะเธอเคยทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดที่เลวร้ายยิ่งกว่านี้ในคุก

“เมื่อวานนี้มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมพี่ถึงบาดเจ็บ แถมยังเมาด้วย?” เขาจ้องมองเธอและถาม

"ไม่มีอะไรฉันแค่เจอคนขี้เมาแล้วทะเลาะกันนิดหน่อย" เธอพูดพยายามทำให้เรื่องเมื่อคืนดูเล็กลง เธอไม่อยากเล่าเรื่องแย่ ๆ ให้เขาฟัง

เธอรู้สึกว่าเขาแตกต่างจากคนอื่น เขาเป็นคนที่มีจิตใจสะอาดบริสุทธิ์ แม้ว่าเขาจะเร่ร่อนอยู่บนถนนแต่เขาก็ยังบริสุทธิ์ใสซื่อ ถ้าเป็นไปได้เธอหวังว่าเขาจะไม่เปลี่ยน

“เข้าใจแล้ว…” แพขนตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย และเขาก็ซ่อนอารมณ์ไว้ใต้สายตา “ถ้าฉันไปถึงเร็วกว่านี้พี่ก็คงไม่บาดเจ็บ ฉันน่าจะไปปกป้องพี่”

ที่จริงเขาจะยื่นมือเข้าไปเกี่ยวก่อนหน้านี้ก็ได้ แต่สำหรับเขานี่เป็นแค่เกมเท่านั้น เขาคิดไว้ว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเธอเข้าไปในห้องส่วนตัว แต่เมื่อเห็นผลลัพธ์ของสิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้เขาไม่สบายใจอย่างคาดไม่ถึง

“แต่ทาที่คงับแล้วรับฉันก็ดีแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะนอนอยู่ข้างถนนก็ได้” หลิงอี้หราน พูดและจับมือเขา “ขอบใจนะจิน ดีมากจริง ๆ ที่มีนายอยู่และฉันก็สบายดี แค่โดนตบหน้าสำหรับฉันไม่ถือเป็นอะไรหรอก”

รอยยิ้มของเธออ่อนโยน แต่เขายังเห็นว่ามันตราตรึงอย่างน่าแปลกใจ

……

"อะไรนะ? หลิงลั่วอินหลอกให้เธอไปดื่มกับผู้ชายงั้นเหรอ? นางนั่นมันไร้ยางอาย ฉันจะไปหาหล่อน!" ฉินเหลียนอีมาหาเธอในวันนี้และเห็นว่าใบหน้าของหลิงอี้หรานยังคงแดงและบวมอยู่ แล้วเธอพบว่ามันเกิดอะไรขึ้นหลังจากถามหลิงอี้หราน

"ไปหาหล่อนแล้วเธอจะทำอะไรได้?" หลิงอี้หรานรั้งฉินเหลียนอีไว้ "ฉันประมาทเกินไปฉันคิดว่าอย่างมากหล่อนก็คงแค่ไถเงินฉัน คิดไม่ถึงเลยว่า... แต่โชคดีตอนที่ฉันโซเซออกมาจินก็มารับฉันน่ะ"