บบที่ 622

“ฉันมั่นใจว่าเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่นอน ฉันเชื่อเธอ” วินส์ตันพูดกับเมเดลีนอย่างจริงใจก่อนจะหันไปพูดกับผู้ดูแลสาว “อย่ากังวลไปเลยนะ ถ้าตำรวจมาถาม แค่บอกสิ่งที่เธอเห็นกับพวกเขาไปตามความจริงก็พอ”

ผู้ดูแลสาวมองหน้าเมเดลีนและเจเรมี่อย่างหวาดกลัวก่อนจะพยักหน้าและเดินจากไป

เหลือเพียงแค่เจเรมี่กับเมเดลีนในห้องสองคน

สายตาของเขาช่างอบอุ่นและเชื่อมั่น ในขณะที่วางมือลงที่ไหล่ของเมเดลีน

“ผมเชื่อคุณนะ ลินนี่”

เมเดลีนเผยรอยยิ้มอันเบาบาง “ฉันเองก็คิดอยู่แล้วว่าตัวเองจะมีส่วนใน ‘หลักฐานมัดตัว’ ของเรื่องนี้อยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ? ฉันรู้สึกชินกับมันไปเรียบร้อยแล้วล่ะ”

ชินกับมัน

เจเรมี่รับรู้ถึงการเหน็บแนมที่แฝงมากับประโยคนี้ได้

เธอบอกว่าเคยชินกับการถูกใส่ร้ายไปแล้ว นั่นหมายความว่าเธอต้องทนทุกข์ทรมานกับคำใส่ร้ายป้ายสีและคำครหาอย่างมากมาย

เมื่อเห็นความเจ็บปวดและเสียใจฉายแววออกมาจากดวงตาของเจเรมี่ เมเดลีนก็หันหน้าไปอย่างไม่ไยดี

เจเรมี่ไม่ต้องการที่จะกวนใจเธอ และไม่ต้องการให้เมเดลีนเกลียดเขาไปมากกว่านี้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงยืนอยู่เงียบ ๆ มองเธอเดินจากไป

...

เมเดลีนใช้เวลาที่เหลืออยู่กับผู้อาวุโสจนฟ้ามืด

ตอนนั้น เจเรมี่เสร็จงานและเดินออกมาจากห้องทำงานไปยังห้องของนายท่านอาวุโสเพื่อที่จะไปพูดคุยกับเมเดลีน เขาเห็นเธอนอนหลับอยู่ที่โต๊ะทำงาน

เธอผล็อยหลับไปอย่างเงียบ ๆ ทั้ง ๆ ที่ในมือยังถือหนังสืออยู่ เธอไม่มีท่าทีระวังตัวแต่อย่างใด นั่นทำให้เขารู้สึกเหมือนเห็นเด็กน้อยผู้ใสซื่อนอนอยู่

‘เธอต้องเหนื่อยมากแน่ ๆ เลย’

เจเรมี่คิดอยู่ในใจอย่างห่วงใยขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องไป เขากลับเข้ามาและเดินตรงไปหาเมเดลีนพร้อมกับผ้าห่มในมือแล้วห่มผ้าให้เธอ

หลังจากที่ห่มผ้าให้เธอเรียบร้อย เจเรมี่ตั้งใจที่จะออกไปและไม่รบกวนเธอต่อ แต่กลับรู้สึกว่าเขาไม่สามารถหักห้ามใจไม่ให้เอาปลายนิ้วไปลูบไล้ไปตามรูปคิ้วของเธอได้