บทที่ 621

ณ ตอนนั้น สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ผู้ดูแลสาวคนนั้น

อีวอนใจเต้นระรัว เมื่อนึกถึงตอนที่เธอขโมยกล่องเครื่องเพชรและกระเป๋าสตางค์ก่อนจะวิ่งลงมาชั้นล่าง

เธอเผชิญหน้ากับนายท่านอาวุโสวิทแมนที่นั่งอยู่บนรถเข็นตรงหน้าห้องนั่งเล่นชั้นแรกโดยบังเอิญ สายตาทั้งคู่ประสานกัน

เธอแทบคลั่งเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีอีกคนที่อยู่ด้านหลังนายท่านอาวุโสวิทแมน คนนั้นก็คือผู้ดูแลสาวนั่นเอง

เมื่อคิดว่าผู้ดูแลคนนั้นเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด อีวอนเสียการทรงตัว เดินถอยหลังไปสองก้าว

“เธอรู้เหรอว่าใครเป็นคนตีฉัน?” คาเลนเอ่ยถามพลางชี้นิ้วไปที่เมเดลีน “มันใช่ไหม?”

เจเรมี่ที่รู้สึกไม่พอใจนักกับคำถามของคาเลนกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเขาเห็นผู้ดูแลมองไปที่เมเดลีนพลางพยักหน้าเป็นคำตอบ

“ใช่ค่ะ เป็นคุณผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ”

ทั้งเมเดลีนและเจเรมี่ต่างตกตะลึงกับคำตอบของผู้ดูแลสาว

วินส์ตันชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นชี้นิ้วมาที่เมเดลีน “เธอแน่ใจนะว่าเป็นผู้หญิงคนนี้”

ผู้ดูแลสาวค่อย ๆ เดินเข้ามาจ้องมองใบหน้าของเมเดลีนอย่างใกล้ชิด และตอบออกไปอย่างไม่ลังเล “เป็นเธอนั่นแหละค่ะ ผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยขนาดนี้ ฉันไม่มีทางจำผิดคนอย่างแน่นอนค่ะ”

ผู้ดูแลสาวเริ่มร่ายยาวต่อ “ฉันกำลังจะพานายท่านอาวุโสออกไปที่สวน ในตอนนั้นฉันได้ยินเสียงคนที่กำลังวิ่งลงมาจากชั้นบน พอเข็นรถพานายท่านอาวุโสมานอกห้อง ฉันเห็นผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ตรงนั้นค่ะ”

เธอชี้นิ้วไปบริเวณบันไดบ้าน

อีวอนรู้สึกมึนงงเมื่อได้ยินผู้ดูแลสาวคนนั้นอธิบาย แต่เธอพลันรู้สึกยินดีปรีดาเป็นที่สุด

ใช่แล้ว เธอเห็นเมเดลีนเข้ามาในบ้านตอนที่กำลังจะหลบหนีออกไป เธอไม่อยากเชื่อจริง ๆ ว่าทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคนลงมือเองแท้ ๆ แต่เมเดลีนกลับกลายเป็นแพะรับบาปไป

ช่างเป็นข่าวดีอะไรขนาดนี้!

“ได้ยินเต็มสองรูหูกันแล้วนะ! ฉันไม่ได้กล่าวหามัน!” คาเลนยืดอกขึ้น “ตอนแรก มันต้องวิ่งเข้าไปขโมยเครื่องประดับกับกระเป๋าสตางค์ออกมาจากห้อง และฟาดหัวฉันเพราะกลัวว่าฉันจะรู้เรื่อง ฉันล่ะอยากจะรู้จริง ๆ ว่าเธอจะแก้ตัวยังไง เมเดลีน!”

“ลินนี่ไม่จำเป็นต้องแก้ตัวอะไรทั้งนั้น เพราะว่าเธอไม่ได้ทำอย่างที่คุณกล่าวหาเลย” เจเรมี่ยืนกรานในความบริสุทธิ์ของเมเดลีน