บทที่ 1003

“ไม่!”

ลาน่ากลัวมากจนเริ่มพูดพล่าม แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็เห็นเจเรมี่ขว้างไม้ขีดไฟลงบนกองกล่องไม้ด้านข้างแทน

เหมือนว่ากล่องนั้นก็ถูกราดด้วยน้ำมันเบนซินเช่นกัน ทันใดนั้นเปลวไฟเล็ก ๆ บนก้านไม้ขีดไฟก็ลุกโชนขึ้นและเริ่มกระจายไปทั่ว

แต่ก่อนที่ไฟจะมาถึง ลาน่าและนาโอมิก็กลัวจนตัวแข็งทื่อ เหงื่อเย็น ๆ เริ่มก่อตัวบนร่างกายของทั้งคู่

เจเรมี่มองลาน่าด้วยความเย็นชา ในตอนนี้เธอรู้สึกกลัวจนหน้าซีดขาวไปหมดแล้ว

“ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอตายแบบนี้หรอกนะ ลาน่า”

แววตาที่คมกริบนั้นมีเปลวไฟที่ลุกโชนรุนแรงกำลังเผาไหม้อย่างน่ากลัวอยู่ภายใน

“เธอใช้ฉันจนทำให้ฉันต้องฆ่าพ่อแม่ของภรรยาตัวเอง ทำให้ฉันไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับลินนี่ได้ ฉันอยากให้เธอตายอย่างช้า ๆ และหวาดกลัว ฉันอยากให้เธอได้สัมผัสถึงความรู้สึกที่ถูกใส่ร้ายและทรมาน”

“...”

หลังจากที่เขาพูดอย่างนั้น ลาน่าก็เห็นร่างสูงค่อย ๆ เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเดินออกจากโรงงานร้างไป

ไฟกำลังลามเข้ามาใกล้พวกเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ และรู้สึกได้ว่าความร้อนกำลังจะสัมผัสกับใบหน้าของพวกเธอได้ในทุกวินาที

นาโอมิตะโกนใส่ลาน่าด้วยความหวาดกลัว “ลาน่า ยัยบ้า! แกอยากตาย แต่ฉันไม่อยากนะ!” เธอกรีดร้องแล้วตะโกนไปที่ประตู “เจเรมี่ อย่าไปนะ! คุณมีโอกาสกลับมาอยู่กับเอวลีนอีกครั้ง เพราะ…”

"หุบปากนะ!" ลาน่าร้องลั่นและหยุดนาโอมิ

เธอกลัวจนมือสั่น ขณะที่เม็ดเหงื่อเย็น ๆ ไหลท่วมกาย

แน่นอนว่าเธอก็ต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ แต่มันคงเป็นเรื่องยากที่จะมีชีวิตอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

ถ้าต้องตายจริง ๆ ยังไงเสียลาน่าก็จะยังต้องการปกปิดความจริงเกี่ยวกับการตายของเอโลอิสและฌอนไปตลอดกาล