บทที่ 1004

หลังจากที่มาถึงสถานที่นั้นก่อนฟาเบียนและคนอื่น ๆ เมเดลีนก็เห็นเปลวเพลิงที่ลุกท่วมโรงงาน ในตอนนั้นหญิงสาวก็เข้าใจทันทีว่าการแก้แค้นที่เจเรมี่หมายถึงคืออะไร

เมเดลีนรีบวิ่งไปที่ประตูโลหะ เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน เมื่อเข้ามาเธอก็พบกับเจเรมี่ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโรงงานราวกับรูปปั้น เขาเฝ้าดูเปลวไฟที่โหมไหม้อยู่อย่างห่าง ๆ

หัวใจของเมเดลีนดับวูบลง

เธอรีบโทรหาหน่วยดับเพลิงและวิ่งไปยืนอยู่ตรงหน้าเจเรมี่ทันที

ตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มรู้แล้วว่าเมเดลีนมาถึง ดวงตาที่หม่นแสงของเขาก็กลับเป็นประกาย

“คุณมาทำอะไรที่นี่ลินนี่? ออกไปเร็ว” เจเรมี่ดึงเมเดลีนออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่อยากให้เธอถูกไฟลวก

เมเดลีนปัดมือของเขาออก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

“คุณรู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่? คุณยังมีสติดีอยู่ไหม?”

“ผมรู้” เจเรมี่ตอบห้วน ๆ เปลวไฟสะท้อนในดวงตาที่เย็นชาของเขา “แต่เธอสมควรตาย”

“ใช่ เธอสมควรตาย แต่คุณต้องไม่เป็นฆาตกร!” เมเดลีนตื่นตระหนกและอยากวิ่งเข้าไปดูข้างใน แต่เจเรมี่รั้งเธอไว้

ขณะที่เธอกำลังดิ้นรน ดวงตาของเมเดลีนก็เปียกชื้นขึ้นมา เธอไม่รู้ว่ามันเกิดจากความร้อนหรืออะไร “คุณต้องรู้สิว่าลาน่ากับนาโอมิอยู่ที่ไหน! คุณยังหยุดมันไว้ได้ก่อนที่มันจะสายเกินไปนะ เจเรมี่!”

เจเรมี่ยังคงยื้อยุดเมเดลีนไม่คลาย “พวกเขาไม่มีค่าพอกับความสงสารของคุณหรอก ลินนี่”

เมเดลีนไม่รู้จะอธิบายให้ชายหนุ่มฟังอย่างไรว่าเธอไม่ได้สงสารลาน่า จอห์นสัน หรือนาโอมิ ไลโอเนล

“คุณไม่ได้ล้างแค้นเพื่อพ่อและแม่ของฉันเจเรมี่ คุณกำลังทำลายทั้งชีวิตของคุณเองต่างหาก! หยุดสักที!”

แต่เจเรมี่กลับยิ้มแล้วเอ่ยกับเธอที่ข้างหู “ชีวิตของผมมืดมนไปตั้งแต่ตอนที่ผมสูญเสียคุณไป ลินนี่

“เมื่อลาน่าตาย ผมจะยอมมอบตัวเอง ผมจะบอกตำรวจว่าเป็นคนจุดไฟเผาครอบครัวมอนต์โกเมอรี เป็นคนทำลายบ้านคุณ และฆ่าพ่อแม่ของภรรยาตัวเอง”

เมเดลีนส่ายหน้า น้ำตาของเธอร่วงลงมาไม่ขาดสาย “คุณฟังฉันบ้างหรือเปล่าเจเรมี่? ปล่อยลาน่าและนาโอมิออกมาเดี๋ยวนี้!