บทที่ 1005

เมื่อมองดูดวงตาของเมเดลีนที่แดงจากการร้องไห้ ในที่สุดแววตาของเจเรมี่ก็สะท้อนความรู้สึกบางอย่างออกมา

ชายหนุ่มไม่สามารถเพิกเฉยต่อการวิงวอนของเมเดลีนได้ นับประสาอะไรกับความปรารถนาของเธอ

“มันอยู่ใต้ประตู” เจเรมี่เฉลยออกมาในที่สุด

เมเดลีนรีบตะโกนบอกฟาเบียน “มันอยู่ใต้ประตู!”

ฟาเบียนหมอบลง และคลำไปรอบ ๆ ก่อนจะพบกุญแจ

เมื่อเปิดประตูได้ ทั้งเขาและโยริคก็วิ่งเข้าไปอุ้มลาน่าและนาโอมิที่หมดสติไปแล้วทันที

เพราะลาน่าและนาโอมิถูกราดด้วยน้ำมันเบนซิน เปลวไฟที่กำลังปะทุจึงติดตัวในขณะที่ถูกอุ้มออกมา

ขอบคุณนักผจญเพลิงที่มาทันเวลาและดับไฟไว้ได้ทัน

ลาน่าและนาโอมิถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล โชคดีที่ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ในภาวะที่อันตรายถึงชีวิต

ทว่าสุดท้ายแล้วปลายผมที่สั้นอยู่แล้วของลาน่านั้นถูกไฟไหม้และขาดเป็นกระจุก ขณะที่มีกลิ่นควันอบอวลไปทั่วเส้นผมของเธอ

เมื่อรู้ว่าลาน่าและนาโอมิไม่เป็นไร เมเดลีนจึงกลับเข้าไปในรถอย่างกังวลใจ

เธอได้แต่จินตนาการว่าเจเรมี่ต้องเกลียดลาน่าและตัวเขาเองมากเพียงใดถึงทำเรื่องแบบนี้ลงไป

เมเดลีนเอื้อมมือไปหยิบรูปถ่ายของเอโลอิสและฌอนมาดูอย่างโหยหา

“พ่อกับแม่จะตำหนิที่หนูขัดขวางเจเรมี่ไหมคะ?”

หญิงสาวขมวดคิ้วและรู้สึกขัดแย้งภายในใจ

เธอรู้สึกว่ามีก้อนหินหนัก ๆ ก้อนหนึ่งวางอยู่บนอก เมื่อรู้ว่าผู้ชายที่เธอรักกลายเป็นฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ตัวเอง สิ่งนี้ทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก