บทที่ 1006

เจเรมี่กลืนน้ำลาย ยอมแพ้ให้แก่เมเดลีน และบังคับให้ตัวเองหันหนี

ชายหนุ่มใช้เวลาทั้งวันกับเด็ก ๆ

ลิเลียนยังคงเรียกเขาว่า 'คุณ' แต่มันก็ดีพอสำหรับเขาแล้ว

ท้องฟ้ามืดลงและเมเดลีนเองก็กลับมา

เจเรมี่วางเอกสารการหย่าที่เพิ่งเซ็นไว้ตรงหน้าเธอ และรู้สึกวิงเวียนศีรษะ

มันคงเป็นเพราะยาพิษออกฤทธิ์ช้าอย่างที่ลาน่าพูดถึง ตอนนี้เขาจึงต้องเก็บกลั้นอาการของมันไว้และยิ้มให้เมเดลีนอย่างอ่อนโยน

“ผมไม่อยากให้คุณทนทุกข์ทรมานอีกต่อไปแล้ว ลินนี่” เขาพูดอย่างอ่อนโยน “พอผ่านอะไรมามาก ผมถึงได้เข้าใจว่ารักแท้ไม่ได้หมายถึงการครอบครอง ตราบใดที่คุณมีความสุข ผมก็จะมีความสุข นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับผม”

เมื่อได้ยินลูกชายของเธอพูดแบบนั้น คาเลนก็ถามอย่างเป็นกังวลว่า “ลูกพูดอะไร เจเรมี่? แกเลิกกับเอวลีนจริง ๆ เหรอ?”

เธอถาม แต่เจเรมี่ไม่ตอบ

จากนั้นคาเลนจึงเดินไปยืนข้าง ๆ เมเดลีน “ก่อนหน้านี้แม่เคยทำเรื่องเลวร้ายกับเธอมามาก ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังยกโทษให้ แม้การกระทำของแม่จะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ยกโทษให้เจเรมี่เลยเหรอ?

“เขาทำผิดพลาด เอวลีน ใช่ แต่เขาสูญเสียความทรงจำและโดนลาน่าควบคุม ยัยปีศาจร้ายคนนั้น…”

“ถึงลินนี่จะให้อภัยผม แต่ผมก็ไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้” เจเรมี่ขัดจังหวะคาเลน

เมเดลีนมองดูเอกสารการหย่าแล้วเธอก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงที่ด้านล่าง

คาเลนถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง ในขณะที่เฝ้าดู

หัวใจของเจเรมี่ตกลงสู่ความว่างเปล่า และทั้งร่างของเขาก็ถูกคลุมไปด้วยความเย็นยะเยือก

เมเดลีนทำเป็นไม่เห็น เธอหยิบเอกสารแล้วยืนขึ้นและก้มลงจัดกระเป๋าเพื่อเลี่ยงการสบตากับเขา“ฉันจะให้ทนายดำเนินการเรื่องนี้ทันที คุณสามารถไปเยี่ยมเด็ก ๆ ได้ทุกเมื่อ แต่ฉันไม่ต้องการวิทแมน คอร์ปอเรชั่น พรุ่งนี้ฉันจะย้ายออก จากนี้ไปเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันอีกแล้ว และเป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อกันเท่านั้น”