บทที่ 1012

เมเดลีนไม่เข้าใจในทันที แต่ก็รีบหาข่าวเกี่ยวกับที่เจเรมี่เข้าโรงแรมกับผู้หญิงผมสั้นกลางดึก ก่อนจะแยกกันออกมา

เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มแล้วที่เมเดลีนได้ข่าวเกี่ยวกับเจเรมี่ และเธอไม่ได้คาดหวังที่จะได้รับข่าวเกี่ยวกับเขาแบบนี้

คนอื่น ๆ อาจจะจำผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ แต่เมเดลีนมองเพียงครั้งเดียวก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือลาน่า

หญิงสาวรู้สึกหน้ามืดไปปชั่วขณะ แต่แล้วก็ดึงสติให้กลับมาอยู่บนโลกแห่งความเป็นจริง เมื่อเอวาเรียกชื่อเธอผ่านทางโทรศัพท์

“เจเรมี่บ้าไปแล้วเหรอแมดดี้? ทำไมเขาถึงกลับมาคบกับยัยลาน่ากันล่ะ?” เอวาเอ่ยอย่างสงสารเมเดลีน

เมื่อได้ยินอย่างนั้นคนถูกุามก็กำโทรศัพท์แน่น เธอพยายามควบคุมสติอารมณ์ของตัวเอง “เราหย่ากันแล้วเอวา ไม่ว่าเขาจะอยู่กับใครก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันทั้งนั้น”

เมเดลีนวางสายไปเสียเฉย ๆ แม้ในใจจะสั่นไหวมากแค่ไหนก็ตาม

'ทำไมกันเจเรมี่? คุณเสียสติไปแล้วจริง ๆ เหรอ?'

ด้วยความงุนงงที่เกิดขึ้นตลอดทั้งเช้า สุดท้ายเมเดลีนก็กลับมาได้สติอีกครั้ง หลังไรอันพาเธอออกมาทานกลางวันข้างนอก

เมื่อมาถึงร้านอาหาร

สายตาของเมเดลีนมองไปที่ที่เธอกับเจเรมี่เคยนั่งตามสัญชาตญาณ ก่อนจะพบว่ามีผู้หญิงอีกคนจับจองอยู่ก่อนแล้ว

เมเดลีนหันกลับไปเพื่อหาที่นั่ง ทว่ากลับชนกับใครบางคนจากด้านหลัง

“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบขอโทษ ทว่ากลิ่นหอมเย็น ๆ ก็ดึงความสนใจของเธอเอาไว้

เธอเงยหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เมื่อในแววตาของเธอสะท้อนร่างสูงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

'เจเรมี่?'

เมเดลีนอุทานอยู่ภายใจด้วยความตกใจ

เจเรมี่รีบปล่อยเธอให้กลับมายืนได้อีกครั้ง แววตาของเขาเย็นชาไม่ใส่ใจ “สบายดีไหม คุณมอนต์โกเมอรี?”

คุณมอนต์โกเมอรี