บทที่ 1015

เมเดลีนขับรถออกไป

ส่วนเจเรมี่ยังยืนอยู่ที่เดิม เขารอจนกระทั่งเมเดลีนไม่สามารถมองเห็นเขาได้จากกระจกมองหลัง ก่อนที่เขาจะละสายตาแล้วหยิบบุหรี่ที่พื้นขึ้นมา

บุหรี่เหล่านี้เป็นบุหรี่สั่งทำโดยเลียนแบบจากบุหรี่ที่ลาน่ามอบให้เขา และมันก็ไม่ได้มาจากเธอ

มีคนทำของพวกนี้ให้เขา มันถูกสร้างขึ้นด้วยส่วนผสมที่ใช้ในการปรับสมดุลของยาพิษซึ่งออกฤทธิ์ช้าภายในร่างกายของเขา แม้มันจะไม่ได้มีประสิทธิภาพมากเท่าไรก็ตาม

เขาคิดถึงคำพูดของเมเดลีน “แม้แต่ตอนที่คุณตาย ฉันก็จะไม่ปล่อยให้ใจต้องเจ็บปวดเพราะคุณอีก” เขายืนพิงรถอย่างไร้ชีวิตชีวา ดวงตาดอกท้อของเขาจ้องมองพื้นอย่างเลื่อนลอย

'วันนั้นอาจจะมาเร็วกว่าที่คุณคิด ลินนี่...

'แต่ผมหวังไว้สุดหัวใจว่า ในตอนนั้นคุณจะเลิกสนใจผมได้จริง ๆ เพื่อที่อย่างน้อยคุณจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดกับมัน'

เมื่อออกจากเอพริลฮิลล์ เมเดลีนก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ขณะที่ขับรถออกไป

ขณะผ่านสี่แยก เมเดลีนก็ไม่ทันสังเกตเห็นไฟแดง และขับผ่านไปเฉย ๆ จนเกือบจะชนรถคันอื่น

รถอีกคันลดกระจกลงด่าเธอแล้วขับผ่านไป

หญิงสาวจอดรถที่ข้างถนน ขณะที่น้ำตาไหลอาบหน้า เธอฟุบหน้ากับพวงมาลัย

เมื่อนึกย้อนกลับไปในความทรงจำ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เคยมีความสุขอย่างแท้จริงเลยสักครั้ง

ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดที่เธอจำได้อาจมีแค่ช่วงเวลาที่เธอได้พบกับเจเรมี่เป็นครั้งแรกที่เอพริลฮิลล์

'ฉันคงใช้ความโชคดีทั้งหมดของฉันไปกับการพบคุณที่นั่นในตอนนั้น เจเรมี่ ทุกอย่างหลังจากนั้นเหลือเพียงความโชคร้ายเท่านั้น'

เมเดลีนจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนจากภายในรถ ก่อนจะยกมือเช็ดน้ำตาออกจากหางตา

'นี่คือครั้งสุดท้ายที่ฉันจะร้องไห้เพื่อคุณ เจเรมี่ ครั้งสุดท้าย… ต่อจากนี้ไปจะไม่มีอีกแล้ว…’