บทที่ 1035

เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายของเธอพูด บางอย่างก็ดูเหมือนจะดึงสติของเมเดลีนให้กลับมาอย่างแรง

เธอกลับมามีสติรู้สึกตัวและสงบลง พลางถามด้วยรอยยิ้ม "แจ็ค แดดดี้บอกอย่างนั้นจริง ๆ เหรอจ๊ะ? เขาบอกเรื่องนี้เมื่อไหร่?"

“แดดดี้มาเยี่ยมลิลลี่กับผมเมื่อคืนนี้ แต่แดดดี้ก็จากไปเร็วมาก” ดวงตากลมโตของแจ็คสันเต็มไปด้วยความอ้างว้างและไม่เต็มใจ จะเห็นได้ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อเจเรมี่นั้นลึกซึ้งมาก

หัวใจของเมเดลีนเต้นไม่เป็นจังหวะ หลังได้ฟังคำพูดของลูกชาย

เธอทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วจูบแก้มเล็ก ๆ น่ารักของเขาพลางปลอบโยน “แจ็ค กินข้าวเช้าก่อนนะลูก ดูสิ ลิลลี่ใกล้จะกินเสร็จแล้วนะ”

เมื่อลิเลียนได้ยินเมเดลีนพูดถึงเธอ เธอก็เงยหน้ามองเมเดลีนด้วยดวงตากลมโตอย่างมีชีวิตชีวาและยิ้มให้

หัวใจที่แตกสลายของเมเดลีนได้รับการเยียวยาขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นนี้ แต่เธอก็ยังกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ลูกชายของเธอพูดมาเมื่อกี้

หลังจากส่งลูกทั้งสองไปโรงเรียนแล้ว เมเดลีนก็รู้สึกกระวนกระวายขณะที่ถือโทรศัพท์มือถือไว้ก่อนจะกดโทรไปที่เบอร์ของเจเรมี่ในที่สุด

เจเรมี่ซึ่งอยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์กำลังพาลาน่าไปพบกับแขกผู้มีเกียรติ แต่จู่ ๆ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากเมเดลีน เขาค่อนข้างแปลกใจ แต่เมื่อลาน่ามองมา เขาก็เหลือบมองหน้าจออย่างเย็นชาก่อนจะวางสายไป

เมื่อเห็นว่าการโทรของเธอถูกตัดการเชื่อมต่อ เมเดลีนจึงไม่ได้โทรต่อเหมือนอย่างที่เคยทำ เพียงเพื่อรอการตอบกลับจากเขา

เธอส่งข้อความที่ดูเด็ดขาดไปหาเขา : [เจอกันที่สำนักงานของวิทแมน คอร์ปอเรชั่น ตอนบ่ายโมง]

เมื่อเจเรมี่เห็นข้อความนั้น ลาน่าเองก็เห็นเช่นกัน

หลังจากคุยเรื่องธุรกิจกันเรียบร้อยแล้ว ลาน่าก็เกาะแขนเจเรมี่ไว้แน่น และทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจ “เจเรมี่ เอวลีนเป็นยังไงบ้าง? คุณหย่ากับเธอแล้ว แล้วทำไมเธอยังมายุ่งกับคุณอีกล่ะ? ถ้าเธอยังคอยมารบกวนคุณแบบนี้ ฉันจะโกรธแล้วนะ” ลาน่าแสดงความไม่พอใจออกมา

เจเรมี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก “เอวลีนเป็นเพียงผู้หญิงที่ฉันไม่ต้องการอีกแล้ว เธอยังกลัวว่าจะถูกเปรียบเทียบกันอยู่อีกเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลาน่าก็ดูมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองขึ้นมา

เมื่อมองไปที่เจเรมี่ซึ่งดูแคลนเมเดลีน การจ้องมองของลาน่าก็ยิ่งอวดดีมากขึ้นไปอีก