บทที่ 1036

เมเดลีนชำเลืองมองลาน่า “ฉันบอกว่าฉันมีเรื่องจะบอก”

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเจเรมี่ “ที่นี่ไม่มีคนนอก ธุระของฉันก็เป็นธุระของแฟนฉันเหมือนกัน ถ้าคุณมอนต์โกเมอรีมีอะไรจะพูดก็พูดมาสิ”

คำพูดของเจเรมี่ทำให้หัวใจของเมเดลีนแหลกสลาย

ขณะที่เธอกำลังจะพูด ลาน่าก็เดินเข้ามาอย่างสบาย ๆ พลางโน้มตัวเข้าไปใกล้เจเรมี่และเอ่ยว่า ”เจเรมี่คะ ในฐานะแฟนโดยชอบธรรมของคุณ ฉันจะไม่รบกวนการพูดคุยของคุณกับคุณมอนต์โกเมอรีหรอกค่ะ ฉันจะไปที่ร้านขนมชั้นล่าง แล้วรอคุณลงมาดื่มชายามบ่ายกับฉันทีหลังนะคะ”

เจเรมี่ยิ้มให้ลาน่าอย่างอ่อนโยน “งั้นคุณไปก่อน เดี๋ยวผมตามลงไป”

"ค่ะ" ลาน่ามองเหยียดและเดินผ่านเมเดลีนด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ “คุณมอนต์โกเมอรี ฉันได้ยินมาว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับไรอัน โจนส์เร็ว ๆ นี้ การที่หาผู้ชายมาแต่งงานด้วยทันทีที่หย่าได้ คุณเองก็ไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะ”

ลาน่ายั่วโมโหอีกฝ่าย

เมเดลีนเอ่ยโดยไม่เร่งรีบว่า "ถ้าพูดเรื่องวิธีการ ฉันจะเทียบกับเธอได้ยังไง? คุณผู้หญิงที่มีความกล้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมือง"

“...” สีหน้าของลาน่าบูดบึ้งในทันที “เอวลีน แก…”

“ลาน่า เธอรู้อยู่แก่ใจว่าเธอเป็นใคร ถ้าเธอต้องการให้ฉันมีโอกาสตอบโต้เธอละก็ทำต่อไปสิ”

"..."

ลาน่าเม้มริมฝีปากสีแดงแน่น ใบหน้าซีดของเธอแสดงความโกรธอย่างชัดเจน

เมื่อคิดถึงเรื่องที่เธอวางกับดักเพื่อจัดการเมเดลีนก่อนหน้านี้ แต่เมเดลีนก็ทำลายแผนจนหมดสิ้น ลาน่าก็กัดฟันและหันหน้าไปยิ้มให้เจเรมี่อย่างนุ่มนวล

“เจเรมี่ ภรรยาเก่าของคุณเหมือนเม่นจริง ๆ เลยนะคะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณถึงไม่ต้องการเธอ ฉันจะรอคุณที่ชั้นล่าง แล้วตามมาเร็ว ๆ นะคะ”