บทที่ 1039

เมเดลีนเดินไปถึงประตูห้อง แล้วไฟในห้องก็ดับลงกะทันหัน

ชั่วขณะหนึ่งเธอก็รู้สึกถึงเงาดำแวบผ่านดวงตาของเธอ แต่ก็เป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้น

เมเดลีนตอบสนองด้วยการเปิดไฟในทันที แต่หลังจากเปิดไฟแล้วกลับไม่มีใครอยู่ในห้องเลย ในห้องมีเพียงอัลบั้มภาพงานแต่งงานที่เปิดอยู่ และถูกวางไว้บนเตียง

เมเดลีนเดินเข้ามา และได้กลิ่นหอมเย็น ๆ ผ่านจมูกของเธอจาง ๆ ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจอะไรบางอย่าง

เมื่อเห็นตัวเองฉีกยิ้มด้วยใบหน้าบึ้งตึงในภาพถ่ายแต่งงานประกอบกับท่าทางเย็นชาและไร้ความร่าเริงของผู้ชายคนนั้น เมเดลีนก็ค่อย ๆ หยิบอัลบั้มภาพขึ้นมาอย่างเบามือ ก่อนจะฉีกครึ่งภาพแต่งงานนั้นอย่างแรง

เจเรมี่ซึ่งยืนอยู่หลังม่านตรงระเบียงเห็นฉากนี้ และรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาถูกแทงด้วยมีดอันแหลมคม

เขาเฝ้าดูเมเดลีนวางกล่องเครื่องประดับที่เธอถือไว้อย่างเบามือ ก่อนที่เธอจะจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง

หลังจากที่เขาเห็นเธอขับรถออกไป เจเรมี่ก็กลับมาที่ห้อง

ภาพถ่ายงานแต่งงานที่ขาดวิ่นบนพื้นดูเหมือนจะเป็นตัวแทนของพวกเขา… คู่รักที่ไม่อาจย้อนกลับไปสู่อดีตได้

เจเรมี่หยิบกล่องเครื่องประดับที่เมเดลีนทิ้งไว้ และเห็นแหวนแต่งงานสองวงอยู่ข้างใน รวมถึงเปลือกหอยหลากสีสันและที่คั่นหนังสือ จากนั้นร่างกายของเขาก็ชาไปทั้งตัวราวกับว่าเขาได้กลายเป็นรูปแกะสลักน้ำแข็ง ในขณะที่น้ำตาซึ่งไหลออกมาจากหางตาก็กำลังทำให้หัวใจของเขามอดไหม้

“ลินนี่ คุณต้องมีความสุขนะ”

เขากำแหวนแต่งงานที่ถูกทิ้งไว้และยืนอยู่ข้างเตียงด้วยความสิ้นหวัง

เปลือกหอยที่สีจางไปแล้วและที่คั่นหนังสือในขณะนี้มันได้กลายเป็นเพียงอดีตไปแล้ว

'ลาก่อนนะ ลินนี่’

'ในท้ายที่สุด เจซก็ยังทำตามสัญญาที่เขาให้ไว้กับคุณไม่ได้ สัญญาที่ว่าเขาจะอยู่กับคุณและปกป้องคุณตลอดไป’

'ชาติหน้า เจซจะนัดเวลากับคุณล่วงหน้านะ ลินนี่'

...

เมเดลีนและไรอันกำลังเตรียมงานแต่งงาน

แม้ว่าจะมีการตัดสินใจแล้วว่างานแต่งงานจะจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่ไรอันก็ยังอยากจะให้เมเดลีนได้สวมชุดแต่งงาน