บทที่ 1040

“เจเรมี่ คุณกำลังมองอะไรอยู่? ไฟเขียวแล้วนะ” ลาน่าบอก ขณะที่เธอกำลังจะมองไปยังทางเดียวกับที่เจเรมี่มองอยู่ รถก็ออกตัว

เจเรมี่หยิบกระดาษเช็ดมือมาเช็ดคราบเลือดที่มุมปากของเขา

ลาน่าไม่ได้สังเกตว่าเจเรมี่กำลังไอออกมาเป็นเลือด เธอเพียงนั่งเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่มองไปยังเจเรมี่ซึ่งกำลังขับรถด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“เจเรมี่ คุณนี่มีเสน่ห์จริง ๆ ฉันเคยคบกับผู้ชายมาก็หลายคน แต่คุณแตกต่างออกไป ฉันมีความต้องการอยากจะอยู่กับคุณตลอดไปจริง ๆ นะ”

เจเรมี่ชำเลืองมองลาน่า “ชอบฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

"แน่นอนสิคะ" ดวงตาของลาน่าเต็มไปด้วยความหลงใหลและมั่นใจ "ฉันจะทำให้คุณค่อย ๆ ตกหลุมรักฉัน และลืมเอวลีนคนนั้นไป เพราะฉันเชื่อว่าความรักจะค่อย ๆ เติบโตเมื่อเวลาผ่านไป"

เจเรมี่ยกมุมปากของเขาและยิ้มอย่างมีความหมาย "ฉันก็เชื่ออย่างนั้น"

ลาน่าพอใจกับคำตอบของเขา แต่เธอก็ยังคงดูกังวลเล็กน้อยกับทิศทางที่เจเรมี่เพิ่งมองไป

...

ขณะที่เมเดลีนกำลังลองชุดแต่งงาน เอวาก็ได้รับโทรศัพท์ จากนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยและบอกว่าเธอต้องรีบไปแล้ว

ไรอันซื้อดอกไม้มาสองช่อและพาเมเดลีนไปที่สุสานเพื่อพบเอโลอิสและฌอน

“พ่อคะ แม่คะ นี่ไรอัน สามีในอนาคตของหนูค่ะ” เมเดลีนมองไปที่หลุมฝังศพและแนะนำเขาให้ครอบครัวของเธอรู้จัก "คราวนี้หนูจะไม่มีวันเลือกผิดอีก พ่อกับแม่จะอวยพรให้เราใช่ไหมคะ?"

ไรอันฟังคำพูดของเมเดลีน และมองไปที่หลุมฝังศพอีกครั้ง

เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าหมองของเมเดลีน เขาก็ลังเลที่จะพูดออกมา มีคำบางคำและข้อเท็จจริงบางอย่างที่ไม่ควรพูดออกมาในเวลานี้

หลังจากที่ไปหาฌอนและเอโลอิสแล้ว เมเดลีนก็เตรียมตัวไปโรงเรียนเพื่อรับลูก ๆ

ทว่าทันทีที่เธอขึ้นรถ เมเดลีนก็ได้รับโทรศัพท์จากครูอนุบาล

ครูสาวกำลังคร่ำครวญอย่างกระวนกระวาย "คุณวิทแมนคะ ลิเลียนลูกสาวของคุณหายตัวไปแล้ว"

หัวใจของเมเดลีนหล่นวูบ จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงของแจ็คสัน “แม่ครับ เมื่อกี้คุณครูพาเราไปที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ นี้ครับ ลิเลียนบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่ผ่านไปนานเธอก็ไม่ออกมาสักที พอคุณครูเข้าไปก็พบว่าเธอหายไปแล้วครับ”