บทที่ 1046

“ลาน่า ฉันไม่มีพี่สาวแบบเธอ!”

ฟาเบียนอุ้มลิเลียนไว้ในอ้อมแขน หันหลังกลับ และเดินไปที่โรงรถทันที

ลิเลียนซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขายังคงมองไปที่เจเรมี่ซึ่งยังคงเมินเฉยต่อเธอ

ดวงตากลมโตที่ไร้เดียงสาของเธอกะพริบเบา ๆ แล้วก็ค่อย ๆ หรี่ลงจนหลับสนิท

เจเรมี่มองไปที่ลิเลียนซึ่งถูกพาตัวไปด้วยหางตาของเขา เขาแน่ใจว่าฟาเบียนจะไม่ทำร้ายลิเลียน

เขาพึมพำขอโทษเป็นพัน ๆ ครั้งภายในใจ แต่ก็ไม่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดในใจออกไปได้

เธอเป็นเจ้าหญิงน้อยเพียงคนเดียวของเขาและเมเดลีน แต่เขาไม่สามารถแม้แต่จะช่วยเหลือเจ้าหญิงน้อยผู้เลอค่าได้ แม้แต่ตอนที่เธอล้มลงต่อหน้าเขาก็ตาม

เขาเป็นพ่อแบบไหนกัน?

เมเดลีนและไรอันเพิ่งกลับมาที่คฤหาสน์วิทแมนหลังจากไปสถานีตำรวจมา พวกเขายังคงกังวลว่าลิเลียนอยู่ที่ไหนในตอนที่เห็นรถสปอร์ตจอดอยู่ที่ประตู

หญิงสาวจับจ้องไปที่มันและเห็นฟาเบียนนั่งอยู่บนเบาะโดยสาร โดยมีเด็กน้อยอยู่ในอ้อมแขน

“ลิเลียน?”

เมเดลีนเดินไปหาอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อเข้าไปใกล้ ก็เห็นชัดเจนว่าเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนของฟาเบียนคือลิเลียน

เด็กน้อยสวมเสื้อที่ไม่พอดีตัว เธอปิดตาและนอนหลับอย่างสงบบนอ้อมอกของฟาเบียน

เมเดลีนรู้สึกกระวนกระวายใจ แต่ก็ไม่ต้องการรบกวนลูกสาวตัวน้อยที่กำลังหลับใหล

เธอชำเลืองมองฟาเบียนแล้วพวกเขาก็เข้าใจโดยปริยาย

“ได้โปรดเปิดประตูให้ผมทีสิครับ ผมจะอุ้มลิเลียนเข้าบ้าน” ฟาเบียนพูดเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมเดลีนพยักหน้าและเปิดประตูรถ