บทที่ 1045

ในขณะที่เจเรมี่กำลังจะเข้าถึงตัวลาน่า เสียงโกรธเกรี้ยวของฟาเบียนก็ดังขึ้นมาก่อน

ลาน่ากำลังอารมณ์ดี แต่ฟาเบียนกลับดุเธอทันทีที่เข้ามาในบ้าน การแสดงออกของเธอจึงแข็งกระด้างขึ้นมา ในตอนที่กำลังจะอ้าปากตอบโต้ เธอก็มองเห็นฟาเบียนกำลังอุ้มลิเลียนที่ยังปลอดภัยดีอยู่ในอ้อมแขนของเขา

เจเรมี่เองก็เห็นลิเลียนด้วยเช่นกัน

หัวใจที่บอบช้ำของเขาซึ่งเต็มไปด้วยรูพรุ่นอยู่ก่อนแล้ว จึงได้รับการปลอบประโลมในทันที

‘ลิเลียน

‘เจ้าหญิงน้อยของแดดดี้

‘ลูกไม่เป็นไรแล้วสินะ!

‘แดดดี้กลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับหนู ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ แม่ของหนูก็คงจะใจสลายไปมากกว่านี้’

เจเรมี่คิดเงียบ ๆ จากนั้นเขาก็ได้ยินฟาเบียนดุลาน่าอีกครั้ง “เธอขอให้ลูกน้องลักพาตัวลิเลียนมาใช่ไหม? เธอโยนเด็กตัวเล็ก ๆ ลงไปในสระโดยไม่สนใจว่าเธอจะอยู่หรือตาย นี่เธอยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”

“ฟาเบียน จอห์นสัน! หุบปากนะ!" ลาน่าโกรธมาก “ฉันไปลักพาตัวเจ้าตัวเล็กนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว!”

“แล้วจะใครอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่เธอ?” ฟาเบียนตะคอกใส่อย่างโหดเหี้ยม เขาหันศีรษะไปมองเจ้าตัวน้อยน่ารักในอ้อมแขน “ลิเลียน บอกฉันทีว่าผู้หญิงชั่วคนนี้หรือเปล่าที่โยนเธอลงไปในสระน้ำ? บอกฉันสิ แล้วฉันจะจัดการให้เธอเอง!”

“เฮอะ! จะจัดการให้? แกเป็นอะไรกับเธอเหรอฟาเบียน? อย่าบอกนะว่าอยากเป็นเหมือนคนดังพวกนั้น ที่จะแต่งงานกับคนอายุห่างกันเป็นสิบ ๆ ปีงั้นเหรอ? แกเป็นพวกคลั่งเด็กหรือไง?”

“หุบปากนะ ลาน่า!” ฟาเบียนรู้สึกขุ่นเคืองใจมาก เขาอยากจะตบลาน่าเพื่อปลุกผู้หญิงคนนี้ให้ได้สิติขึ้นมา แต่จู่ ๆ เจ้าตัวเล็กน่ารักในอ้อมแขนก็ดิ้นและอยากจะลงไป

ดวงตาที่มีน้ำตาคลอของเด็กน้อยมองตรงไปที่เจเรมี่ซึ่งอยู่ข้างหลังลาน่า

ฟาเบียนเข้าใจและปล่อยลิลลี่ทันที

ดวงตาของลิลลี่เป็นประกาย ขณะที่เธอวิ่งไปหาเจเรมี่ด้วยเท้าเล็ก ๆ ของเธอ

ลาน่าอยากจะเตะลิลลี่ แต่เธอไม่อยากทำตัวเลวทรามต่อหน้าเจเรมี่ชายอันเป็นที่รักของเธอ

ทันใดนั้นเองลิลลี่ก็ล้มลงตามที่เธอหวังเอาไว้ในใจ