บทที่ 1069

เจเรมี่แค่นยิ้มออกมาอย่างเฉยชา “ชื่อลูกของคุณเกี่ยวอะไรกับผม?”

เขาพูดอย่างไร้ความปรานีก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไร้เยื่อใยอีกครั้ง "เอวลีน คุณควรจะไปมีชีวิตที่ดีกับสามีใหม่ของคุณ หยุดจินตนาการว่าผมยังมีความรู้สึกดี ๆ ให้คุณ ผมอาจจะเคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้ แต่นั่นมันก็เป็นอดีตไปแล้ว"

เจเรมี่เหม่อมองออกไปไกล ๆ พลางน้ำตาก็คลอเบ้าอย่างเห็นได้ชัด ถึงอย่างนั้นน้ำเสียงของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“ผมหวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ผมไม่อยากเจอคุณอีก”

เขาโยนคำพูดเย็นชาเหล่านั้นไปที่เมเดลีนและเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาอีก

เขาไม่เคยคิดว่าคำพูดเหล่านั้นจะเป็นจริงในวันหนึ่ง

นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้พบเธอ

เมเดลีนยังคงยืนอยู่ที่จุดเดิม และคอยเฝ้าดูร่างที่ห่างไกลออกไปของชายผู้เป็นที่รักเงียบ ๆ ขณะที่ทุกอย่างตรงหน้าเธอดูเหมือนจะมืดมนลงเรื่อย ๆ

‘คุณและฉันเคยให้คำมั่นสัญญาชั่วชีวิตต่อกัน หลายปีผ่านไปเราแยกจากกัน แล้วก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก มันเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายเราก็ยังต้องแยกจากกันอยู่ดี

‘เจเรมี่ จากนี้ไป แม้ว่าเราจะยังอยู่เมืองเดียวกัน แต่ฉันกับคุณก็คงจะไม่ได้พบเจอกันอีก’

…

ณ โรงพยาบาล

ลาน่าออกมาไม่นานหลังจากเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

แม้ว่าเธอจะมีเลือดออก แต่ทารกในครรภ์ยังคงปลอดภัย

ในขณะที่ลาน่ากำลังนอนสบาย ๆ อยู่บนเตียง เธอก็คิดถึงคำพูดและการกระทำของเจเรมี่ที่มีต่อเมเดลีนเมื่อไม่นานมานี้ จากนั้นเธอก็รู้สึกเป็นสุขและยิ่งมั่นใจว่าเจเรมี่ไม่มีใจให้กับเมเดลีนอีกต่อไปแล้ว

เจเรมี่เดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยพร้อมกับนมอุ่น ๆ หนึ่งแก้ว และทันทีที่เขาเดินไปที่ประตู เขาก็ได้ยินลาน่าคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอย่างหยิ่งยโส