บทที่ 1070

เธอเม้มริมฝีปากและพูดอย่างออดอ้อน

เจเรมี่ดึงสติกลับมาจากความคิดที่อยู่ภายในใจ เมื่อเห็นท่าทีที่คาดหวังของลาน่า เขาจึงสัญญากับเธอ "ลาน่า ฉันสัญญาเลยว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตของเธอแน่นอน"

หลังจากได้รับคำตอบนั้น ลาน่าก็รู้สึกราวกับว่าเธอเพิ่งขึ้นสวรรค์มา หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างมีความสุข

ในขณะเดียวกันนั้นเมเดลีนก็ยังคงอยู่ที่คฤหาสน์วิทแมน

ลิเลียนและแจ็คสันดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี ซึ่งเมเดลีนสามารถเดาได้ไม่ยากว่าทำไมสองพี่น้องถึงดูเศร้าได้ขนาดนี้ นั่นก็เป็นเพราะพวกเขายังไม่สามารถจัดการกับความเฉยเมยและเลือดเย็นที่เจเรมี่แสดงออกมาเมื่อกี้ได้ เช่นเดียวกันกับเธอ

หลังจากนั้นไม่นาน ไรอันก็มาที่คฤหาสน์วิทแมน

เมเดลีนบอกว่าแจ็คสันและลิเลียนอารมณ์ไม่ดี เธอจึงขอใช้เวลากับลูก ๆ ให้มากกว่านี้

ซึ่งไรอันเป็นคนที่มีเหตุผลมากอยู่แล้ว เขาจึงอนุญาตให้เมเดลีนอยู่กับเด็ก ๆ ที่คฤหาสน์วิทแมนได้

นี่ก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขา เพราะเขาพยายามหาเหตุผลดี ๆ ให้เมเดลีนอยู่ที่วิทแมนต่ออีกสักสองวันอยู่แล้ว

หลังจากไรอันออกจากคฤหาสน์วิทแมนไป เขาขึ้นรถแล้วกดโทรศัพท์โทรออกทันที “จัดทีมเอให้อยู่ใกล้ ๆ คฤหาสน์วิทแมนในอีกสองวันข้างหน้านี้เพื่อรักษาความปลอดภัยของทุกคนในครอบครัว”

อีกฝ่ายทำตามทันทีหลังจากที่ได้รับคำสั่ง

เพราะเด็ก ๆ อารมณ์ไม่ดี ดังนั้นเมเดลีนจึงทำอาหารเย็นให้พวกเขาด้วยตัวเอง เธอดูเด็ก ๆ กินอาหารจนเสร็จแล้วตอนนี้พวกเขาก็กำลังเล่นด้วยกัน ไม่นานเธอจึงพาลูก ๆ กลับไปอาบน้ำที่ห้องและกล่อมพวกเขาให้เข้านอนหลังจากอาบน้ำเสร็จ

ถึงแจ็คสันจะนอนอยู่บนเตียง แต่เขาก็ไม่ได้หลับตาลงเลยแม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม เด็กชายตัวเล็กยังคงมองไปที่เมเดลีนพร้อมด้วยดวงตาไร้เดียงสาของเขาซึ่งเต็มไปด้วยความกังวลใจ “แม่ครับ แดดดี้จะกลับมาไหมครับ? แดดดี้ไม่ต้องการเราแล้วจริง ๆ เหรอ?”

เมเดลีนอึ้งไป แต่เธอก็ยังยิ้มและปลอบลูกชายว่า “แจ็ค แจ็คไม่ชอบลุงไรอันเหรอจ๊ะ?”

“เขาเป็นแค่ลุงครับ ไม่ใช่พ่อของแจ็ค แจ็คต้องการพ่อของตัวเองจริง ๆ นี่นา”

คำพูดเหล่านี้บาดลึกเข้าไปที่หัวใจของเมเดลีน และเธอรู้สึกหมดหนทางแล้วจริง ๆ แต่อย่างไรเธอก็ยังคงยิ้มต่อไป “เด็กน้อย แน่นอนอยู่แล้ว ลูกจะมีพ่อคนเดียวไปตลอดทั้งชีวิต แล้วเดี๋ยวเขาก็จะกลับมา อย่าคิดเล็กคิดน้อยไปเลยนะ นอนกันเถอะจ้ะ”