บทที่ 1084

เมเดลีนยืนขึ้นทันที “เจเรมี่มาที่นี่เหรอคะ? เมื่อไหร่? เขามาที่นี่ทำไม?”

“เมื่อกี้ตอนที่เธอออกไปเขาก็เข้ามาทันทีที่เธอไป” คาเลนดูเป็นกังวล “เขาอยู่ไม่นาน และไม่สนใจด้วยว่าแจ็คสันจะไล่ตามและเรียกหาเขายังไง”

เมื่อเมเดลีนได้ยินสิ่งนี้ เธอรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจเป็นอย่างมาก

เป็นอย่างนี้เพราะความใจร้ายและความไม่ใส่ใจของเขานี่เอง

“เจเรมี่ถูกลาน่าล้างสมองแล้วจริง ๆ เขาไม่เพียงทำแบบนั้นแค่กับเธอ แต่ตอนนี้เขายังไม่สนใจเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองด้วยซ้ำ ดูสิ แจ็คล้มจนเข่าถลอก แต่ในฐานะพ่อ เขาไม่รู้สึกเสียใจเลยด้วยซ้ำ”

เมเดลีนรู้สึกแย่ลงเมื่อได้ยินอย่างนั้น เธอเดินไปหาแจ็คสันและถลกขากางเกงเขาขึ้น เมื่อเห็นผ้าพันแผลที่หัวเข่าของคนตัวเล็ก หญิงสาวก็กำหมัดแล้วเดินออกไปโทรหาเจเรมี่ทันที

เธอไม่คิดว่าเขาจะรับเร็วขนาดนี้ จากนั้นเมเดลีนก็ได้ยินเสียงลม ทว่าเจเรมี่ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

“เจเรมี่ ไม่เป็นไรเลยถ้าคุณไม่รักฉันแล้ว แต่ทำไมคุณต้องทำร้ายลูกเราด้วย?” เมเดลีนตำหนิขณะที่เธอรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังแตกสลาย “การทำร้ายคนที่ห่วงใยและรักคุณ ทำให้คุณมีความสุขมากหรือไง?

“เจเรมี่ คุณเป็นคนป่าเถื่อนขนาดนี้ได้ยังไง?”

ชายหนุ่มยืนอยู่ในสุสานอันว่างเปล่า ขณะที่เขาได้ยินเมเดลีนพูดประโยคสุดท้ายด้วยเสียงสั่นเครือ เขาก็จ้องมองไปด้านหน้าอย่างเหม่อลอยพลางเอ่ยอย่างเย็นชา “เอวลีน พูดเสร็จหรือยัง?” คำพูดของเขาเหมือนน้ำแข็ง ในขณะที่เขาพยายามระงับแรงอารมณ์ที่มีต่อเธอ “ผมไม่อยากได้ยินเสียงคุณอีกแล้ว”

เขาพูดตัดบทและกดตัดสายเธอทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

ลมเย็น ๆ พัดเข้ามาที่หัวใจของเขาซึ่งแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในทันที

เขาไม่เคยรู้เลยว่าลมในฤดูร้อนจะหนาวได้ขนาดนี้

เขาลดมือที่ถือโทรศัพท์ลง และมองไปยังหลุมฝังศพของเอโลอิสกับฌอน จากนั้นก็มองไปที่หลุมฝังศพนิรนามซึ่งมีขนาดเป็นครึ่งหนึ่งของพวกเขา

‘ลินนี่

‘เสียงของคุณหวานมากจนผมรู้สึกได้ว่าหัวใจของผมกำลังเต้นแรงแม้ตอนที่คุณตะโกนใส่ผมก็ตาม