บทที่ 1085

ลาน่ามองชายตรงหน้าด้วยความสับสน

"ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่? แกมาทำอะไรที่นี่?" เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยาม "ทำไม? แกมาที่นี่เพื่อจะซ้ำเติมฉันเพราะฉันถูกจับแล้วงั้นสิ?”

เธอกล่าวเยาะเย้ยในขณะที่พิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน

“เฮอะ เอวลีน มอนต์โกเมอรีนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ เธอตกผู้ชายจากครอบครัวชนชั้นสูงในเกลนเดลได้ตั้งสามในสี่ตระกูลเชียว ฉันได้ยินมาว่าลูกชายคนเดียวของตระกูลเกรแฮมก็แอบชอบเธอเหมือนกันนี่ มันดีกว่าฉันยังไง?”

ในคำถามสุดท้ายหญิงสาวกัดฟันกรอด ทั้งดวงตาและหัวใจของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาที่มีต่อเมเดลีน

“คุณในตอนนี้ไม่มีคุณสมบัติอะไรที่จะสู้กับเอวลีนได้แล้วล่ะ” ไรอันพูดช้า ๆ

เขาสวมชุดสูทสีหมึกซึ่งทำให้รูปร่างของเขาดูเข้ารูปสง่างาม ความอ่อนโยนบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาไม่มีให้เห็นอีกแล้ว และในทางกลับกันเขามีเพียงความเคร่งขรึมและสง่าผ่าเผยเท่านั้น

ลาน่าพูดอย่างอวดดีเมื่อได้ยินสิ่งที่ไรอันพูด “ไรอัน แกคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงพูดกับฉันแบบนี้?” เธอพูดอย่างเย่อหยิ่ง เธอยังคงทำตัวเหยียดหยามคนอื่นได้แม้แต่ตอนที่เป็นนักโทษแล้วก็ตาม

"ออกไปเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าแกเป็นใคร? แกไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาเยี่ยมด้วยซ้ำ!”

ไรอันไม่สนใจเสียงกรีดร้องของอีกฝ่าย และเดินเข้าไปหาเธอช้า ๆ “ลาน่า ผมจะบอกอะไรให้นะ ว่าไม่มีใครเหมาะจะมายืนตรงนี้มากกว่าผมแล้วล่ะ ผมว่าคุณควรรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวคุณเองนะ”

“ฮะ! แกคิดว่าแกเป็นใครกันไรอัน? กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้? แก๊งสเตเจี่ยนจอห์นสันยังไม่สิ้นลายหรอกนะ! แล้วไงถ้าฉันกับโยริคถูกจับ? แกรู้หรือเปล่าว่ายังมีคนหนุนหลังพวกฉันอยู่? แล้วก็ไม่มีใครในพวกแกที่จะแตะต้องเขาได้สักคน!”

เมื่อไรอันได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็ปรากฎรอยยิ้มมีเลศนัยขึ้นมา

เมื่อลาน่าเห็นไรอันยิ้ม เธอก็คิดว่าชายคนนั้นกำลังเยาะเย้ยเธอ

หญิงสาวกัดฟันแน่นขณะที่ตะโกนไปทางประตู “ตายกันหมดแล้วหรือไง? ทำไมถึงปล่อยให้เขาเข้ามาที่นี่ได้? ฉันไม่รู้จักเขาสักหน่อย! ให้ใครสักคนมาไล่เขาออกไปเดี๋ยวนี้!”

เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นก็มีคนเปิดประตูเข้ามาในห้อง

ลาน่ารู้จักชายคนนั้น เขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ของอินเตอร์โพลที่จับกุมเธอในวันนั้น