บทที่ 1087

เจเรมี่ไม่รู้ว่าไรอันกำลังพูดถึงอะไร

แต่เขาก็หยิบกุญแจรถและเดินไปที่ประตูร้านกาแฟ เมื่อเห็นรถของไรอันจอดอยู่ข้างถนน ชายหนุ่มก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหา

แดดช่วงบ่ายของฤดูร้อนอันอบอุ่นตกกระทบลงบนตัวรถรวมถึงแทรกผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง จากนั้นเจเรมี่ก็เห็นใบหน้างดงามที่เขาฝันถึงทุกวันอยู่ภายใน

“ลินนี่”

หัวใจที่สงบของเขาได้พบกับความสุขที่เขาเคยมีอีกครั้ง

เจเรมี่เปิดประตูอย่างเบามือแล้วได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกกุหลาบญี่ปุ่น

“เอวลีนดูเหนื่อย ๆ ผมเลยบอกเธอว่าเราน่าจะออกมาผ่อนคลายกัน แล้วผมก็จุดเครื่องหอมที่เธอทำขึ้น ตอนนี้เธอเลยนอนหลับสนิท นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้ใช้เวลาด้วยกันกับเธอ”

เสียงของไรอันดังขึ้นจากด้านหลัง

เจเรมี่เข้าใจทันที “ขอบคุณครับ”

“ผมควรจะเป็นคนขอบคุณคุณมากกว่าที่ทำภารกิจยาก ๆ จากอินเตอร์โพลได้สำเร็จ และยังมอบคนที่คุณรักให้ผมอีก ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”

หลังจากไรอันพูดอย่างนั้น เขาก็เดินจากไปเพื่อให้เจเรมี่ได้มีช่วงเวลาดี ๆ กับคนที่เขารักที่สุด

เจเรมี่นั่งลงที่เบาะคนขับและมองคนที่หลับอยู่บนเบาะผู้โดยสารข้าง ๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นช้า ๆ เพื่อจะลูบไล้ใบหน้าของเธอ แต่จนเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเขาก็ยังไม่กล้าเอานิ้วแตะเธอ

เขากลัวว่าจะปลุกเธอให้ตื่น

เขาเข้าใจว่าช่วงนี้เธอคงเหนื่อยมาก ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่รวมถึงหัวใจของเธอด้วย

เจเรมี่เอนตัวพิงเบาะที่นั่งแล้วมองดูใบหน้าบอบบางที่หลับใหลอยู่ข้างตัวเขา ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหวาน

‘ลินนี่ ดีจังเลย ผมไม่คิดว่าจะได้พบคุณเป็นครั้งสุดท้ายด้วย

‘ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตของผม และทำให้ชีวิตที่น่าเบื่อของผมสดใสขึ้นมา