บทที่ 1088

วันต่อมาเมเดลีนก็ไปหาลาน่า

ลาน่าถูกย้ายตัวจากห้องพักฟื้นสำหรับผู้ต้องหาไปยังเรือนจำเกลนเดลชั่วคราว และหลังจากเสร็จสิ้นเรื่องเอกสารลาน่าจะถูกส่งตัวให้ตำรวจในเมืองเอฟทันที

เมื่อลาน่าเห็นใบหน้าเศร้าหมองและซีดเซียวจนดูเหมือนผีมากกว่ามนุษย์ของตัวเอง เธอก็มองไปยังใบหน้างดงามของเมเดลีนแล้วลาน่าก็กลายเป็นสัตว์ร้ายที่สูญเสียการควบคุมไปในทันที เธอสลัดตัวออกจากการจับกุมของผู้คุมและพุ่งเข้าหาเมเดลีนอย่างรวดเร็ว

เมเดลีนยกขาของเธอขึ้นและเตะเข้าที่หัวเข่าของลาน่าจนเธอต้องคุกเข่าลงต่อหน้าเมเดลีน ลาน่ารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงตรงหัวเข่าของเธอ

เธอกัดฟันทนความเจ็บปวดนั้น และในตอนที่เธอกำลังจะก่นด่าเมเดลีน เธอก็โดนอีกฝ่ายคว้าคางเอาไว้

เมเดลีนยืนสูงตระหง่านเหนือลาน่าขณะที่ส่งความกดดันออกมาด้วยท่าทีเย็นชา ในขณะนี้แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ลาน่า พ่อแม่ของฉันกำลังรอเธออยู่ ใกล้ถึงเวลาตายของเธอทุกทีแล้วนะ”

ลาน่ามองเมเดลีนด้วยความรู้สึกอิจฉาและเกลียดชังในแววตา ทันใดนั้นเองเธอก็ยิ้มออกมาอย่างน่าสมเพช “ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่ ฉันเกือบลืมไปแล้ว ว่าพ่อแม่ของแกตายในกองไฟที่คนที่แกรักที่สุดเป็นคนจุด”

เธอจงใจจะกระตุ้นความโกรธของเมเดลีน

“เอวลีน ตอนนี้แกคงรู้สึกเสียใจมากใช่ไหมล่ะ? แกไม่ได้อยากแต่งงานกับไรอันตั้งแต่แรกหรอก เพราะคนที่แกรักมาตลอดคือเจเรมี่ใช่ไหมล่ะ? น่าเสียดายนะที่ตอนนี้คงไม่มีวันจะได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว!

“แถมลูกสาวแกก็จะเป็นใบ้ตลอดไป! แล้วลูกแกจะถูกหัวเราะเยาะใส่ และไม่มีใครเอาไปตลอดชีวิต!”

เมเดลีนกำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือดหลังมือปูดขึ้นมา

เธออยากจะบีบคอลาน่าผู้หญิงโหดร้ายและชั่วร้ายคนนี้ แต่เธอก็ต้องควบคุมความต้องการนั้นเอาไว้ เมื่อคิดถึงลูก ๆ ของตัวเอง

จากนั้นผู้คุมเรือนจำก็จับตัวลาน่าไปให้อยู่ในจุดที่จัดเตรียมเอาไว้

ลาน่าราวกับคุ้มคลั่งเสียสติไปแล้วขณะที่ถูกจับตัวไว้เธอก็หัวเราะไม่หยุด

“เอวลีน แกคิดว่าแกเอาชนะฉันได้งั้นเหรอ? แกคิดผิดแล้ว! ยังไงฉันก็จะเป็นผู้ชนะอยู่ดีตราบใดที่แกยังไม่ลงเอยกับเจเรมี่! ฮ่าฮ่าฮ่า!”