บทที่ 1090

เมื่อไรอันนึกถึงสิ่งที่เจเรมี่บอกก่อนที่จะจากไป เขาก็สัญญาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เอวลีน ผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้คุณมีความสุขเอง”

เมเดลีนยิ้มอย่างเขินอายและกล้ำกลืนอารมณ์ทั้งหมดของตัวเองลง

คาเลนเดินเข้ามาหาเมเดลีนอย่างมีความสุข เมื่อเห็นเธอกลับมาที่คฤหาสน์วิทแมน “เอวลีน ลาน่าถูกจับแล้วนะ!

“เธอเป็นอาชญากร ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอชั่วร้ายมากขนาดนั้น!

“ฮึ! ท้ายที่สุดแล้ว ความชั่วก็ไม่สามารถเอาชนะความดีได้ เธอจะต้องได้รับผลกรรมจากสิ่งที่ทำลงไป!”

คาเลนอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด

แต่เมเดลีนกลับนึกถึงสิ่งที่เห็นในวิดีโอเมื่อกี้ เจเรมี่เป็นคนใส่กุญแจมือให้ลาน่าเอง และในตอนนั้น ผู้หญิงโหดร้ายคนนั้นก็ล้มลงเมื่อคิดว่าตัวเองจะต้องถูกขังไว้หลังลูกกรง

เมเดลีนรู้ว่าเธอควรจะรู้สึกมีความสุข แต่ในวินาทีนั้นเธอกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสในหัวใจ

ในเช้าตรู่ของปลายฤดูร้อน หญิงสาวได้ซื้อดอกไม้และมาที่หลุมฝังศพของเอโลอิสและฌอนเพียงลำพัง

หลังจากคำนับทักทายพวกเขาแล้ว เธอก็พึมพำว่า “แม่คะ พ่อคะ ฆาตกรถูกจับแล้วนะคะ เธอจะถูกลงโทษในไม่ช้านี้ หนูหวังว่าตอนนี้พ่อกับแม่จะสามารถพักผ่อนและไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้วนะคะ”

หญิงสาวรู้สึกถึงสายลมอ่อน ๆ ของฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านผิวและทำให้หัวใจของเธอเย็นลง ดวงตาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะแรงลม

“แม่คะ พ่อคะ จะ… จะยกโทษให้เจเรมี่ได้หรือเปล่าคะ?”

เมื่อเธอถามคำถามนี้ออกไป เธอก็ไม่สามารถควบคุมน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

เธอรู้สึกผิดเหลือเกิน

และเธอคงไม่สามารถรักษาบาดแผลในใจได้ ไม่ว่าเธอจะให้อภัยหรือไม่ก็ตาม

เมเดลีนอยู่ในสุสานเป็นเวลานาน

ไม่มีใครสามารถตอบคำถามของเธอได้

ตอนที่เธอเดินจากไป เธอก็เห็นหลุมฝังศพใหม่ด้านล่างของเอโลอิสและฌอน