บทที่ 1096

เอบี

เมเดลีนรู้สึกว่าการมองเห็นของเธอมืดลง

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอสงสัยว่าเลือดนั้นเป็นของเจเรมี่หรือไม่ นอกจากนั้นเมื่อเธอพบว่ากรุ๊ปเลือดของมันคือเอ เธอก็รู้สึกโล่งใจ

แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าจากการกลายพันธุ์ของยีนจะทำให้แม้แต่กรุ๊ปเลือดก็จะเปลี่ยนไปด้วย

กรุ๊ปเลือดของเจเรมี่คือเอบี

เมเดลีนรู้สึกไม่สบายใจ และรู้สึกเหมือนมีใครเอามีดมาแทงหัวใจเธอซ้ำ ๆ

“คุณมอนต์โกเมอรี คุณได้ตัวอย่างเลือดนี้มาจากไหนครับ จากการค้นคว้าวิจัยของเราหากบุคคลนี้ไม่ได้รับการรักษาในทันที เขาจะตายเมื่อพิษในร่างกายเข้าสู่ระยะที่ห้า”

คำว่า ‘ตาย’ ให้ความรู้สึกเหมือนมีดแหลมคมที่แทงทะลุหัวใจของเมเดลีนทันที

เธอไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ แต่ความเจ็บปวดระทมทุกข์แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ

แม้ว่าทุกอย่างจะเป็นเพียงลางสังหรณ์ แต่ความเจ็บปวดในร่างกายของเธอบอกว่าลางสังหรณ์ของเธอนั้นถูกต้องแล้ว

หลังจากที่ออกจากห้องแล็บ เมเดลีนก็ไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัว เธอโทรหาไรอันเพื่อถามว่าเขาอยู่ที่ไหน

เมื่ออีกฝ่ายรับสายเธอ เขาก็รู้ในทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติไป เพราะน้ำเสียงของเมเดลีนฟังดูแปลกไป

สิบนาทีต่อมาเมเดลีนมาพบเขาและพูดกับเขาอย่างตรงไปตรงมาว่า “ไรย์ คุณกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่ใช่ไหม?”

ไรอันไม่พูดอะไร แต่รู้ว่าเมเดลีนต้องการถามอะไร

เมเดลีนเดินไปหาและจ้องเข้าไปในดวงตาเขา “เหตุผลที่เจเรมี่จงใจเย็นชากับฉันและเด็ก ๆ ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นสายลับใช่ไหมคะ?”

“เขาป่วยใช่ไหม? เขาป่วยหนักจนถึงระยะสุดท้ายที่ไม่มีทางรักษาแล้วใช่ไหม?”

เมเดลีนคว้าแขนของไรอัน ขณะที่มองดูสีหน้าเคร่งขรึมของเขา

“ไรอัน บอกฉันที เจเรมี่กำลังจะตายใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ไรอันก็รู้ว่าเขาไม่สามารถช่วยเจเรมี่เก็บความลับได้อีกต่อไปแล้ว

เขามองไปที่ดวงตาที่แดงก่ำของเมเดลีนพลางพยักหน้า "คุณเข้าใจถูกแล้ว เขามีโรคที่รักษาไม่หาย และเวลาของเขาใกล้จะหมดลงแล้ว”