บทที่ 1095

หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เมื่อเธอนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำ เธอก็รู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา

ในขณะนี้เองที่เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น เอวาไม่ต้องการใช้เวลากับผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป เธอจึงออกไปเปิดประตู

หลังจากที่เปิดประตู เธอก็เห็นว่านั่นคือเมเดลีน

“แมดดี้ ทำไมเธอมาหาฉันที่นี่ล่ะ?” เอวารู้สึกประหลาดใจ

เมเดลีนรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นเอวา “แดนบอกว่าเธอปิดโทรศัพท์ เขาเลยเป็นห่วง ฉันอยู่แถว ๆ นี้อยู่แล้วก็เลยรีบแวะมาหาน่ะ”

“เอวา ลูกมีเพื่อนแล้ว ตอนนี้แม่ว่าแม่ควรจะกลับก่อน” เธอไม่ได้บังคับเอวาอีกต่อไป จากนั้นเธอก็จากไปหลังจากชำเลืองมองเมเดลีน

เมเดลีนเดาไว้ว่าผู้หญิงจากสนามบินครั้งล่าสุดคือแม่ของเอวา แต่เธอไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

เธอรู้จักเอวามาหลายปีแล้ว และตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคิดว่าเอวาเป็นเด็กกำพร้าเหมือนเธอมาโดยตลอด

เมื่อเธอถามเอวาเกี่ยวกับเรื่องครอบครัว เอวาก็จะหลีกเลี่ยงด้วยรอยยิ้มราวกับว่าเธอไม่ต้องการจะพูดถึง

แต่จากที่ดูตอนนี้ ดูเหมือนมันจะไม่ใช่อย่างที่คิดเลยสักนิด

เอวาหันกลับมาและหยิบน้ำผลไม้ออกมาสองกระป๋องก่อนจะนั่งลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน

“เธอคงสับสนใช่ไหมแมดดี้? ว่าฉันไปมีแม่เป็นเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของเมืองวายตั้งแต่เมื่อไร?”

“...”

หลังจากเอวาพูดแบบนั้น เมเดลีนก็ตกตะลึงไป

ทว่าหลังจากที่เอวาดื่มน้ำผลไม้เข้าไป เธอก็เริ่มร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง “แมดดี้ ถ้าตอนนั้นฉันสามารถติดต่อกับแม่ผู้ร่ำรวยของฉันได้ เธอก็คงไม่จำเป็นต้องไปขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในไนท์คลับ และถูกเมเรดิธทำให้อับอายขายหน้า”

เมเดลีนกอดเอวาไว้ “ยัยบื้อ นั่นมันอดีตไปแล้วนะ อีกอย่างฉันรู้ว่าเธอพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อช่วยฉันมาตลอด เอวา เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนะ”

“แมดดี้…” เอวายังคงเรียกเมเดลีนด้วยชื่อที่คุ้นเคย

เมเดลีนลูบไหล่ของเอวา และในตอนที่เธอกำลังจะถามเกี่ยวกับครอบครัวของแดเนียลโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เมเดลีนดูชื่อของคนที่โทรมาและเห็นว่ามันเป็นสายที่มาจากเจ้าหน้าที่ในห้องปฏิบัติการเมื่อคืนนี้

เธอรู้สึกได้ว่าหัวใจของตัวเองกำลังสั่น และประกอบรวมกับความรู้สึกไม่สบายใจที่มีเพิ่มขึ้นในอก