บทที่ 1100

เมเดลีนสัมผัสได้ว่าเจเรมี่จะไม่หันกลับมามองเธออีกแล้ว

บางทีนี่อาจเป็นการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายของพวกเขาก็ได้

เธอหวังว่าเขาจะได้ยินที่เธอบอกว่ารักเขามากแค่ไหน ความรักของเธอสามารถเอาชนะความเกลียดชังและความแค้นที่เธอมีต่อเขาในตอนนั้นได้แล้ว ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความรักที่ลึกซึ้ง

เจเรมี่มองดูร่างบางท่ามกลางสายฝนที่ค่อย ๆ หายไปจากกระจกมองหลัง ในที่สุดเขาก็อาเจียนเลือดที่เขากลั้นเอาไว้ตลอดออกมา

ขณะมองไปที่ของเหลวสีแดงสดบนกระดาษทิชชู่ชายหนุ่มก็เอนตัวพิงเบาะด้วยความเหนื่อยล้าพร้อมกับดวงตาของเขาที่เริ่มพร่ามัว

‘ผมได้ยินคุณแล้ว ลินนี่

‘ขอบคุณที่ไม่ปล่อยให้ผมจากโลกนี้ไปด้วยความเสียใจนะ’

เขาเหยียดยิ้มด้วยริมฝีปากสีซีดพลางยกมือซ้ายขึ้นมองแหวนแต่งงานที่ถูกนำมาสวมกลับคืนสู่นิ้วนางของเขาอีกครั้ง

เมื่อมองผ่านน้ำตาไป เขาก็เห็นแหวนที่พร่างพรายภายใต้แสงสลัว

ราวกับว่าเขาสามารถมองเห็นภาพวันที่เขาได้พบกับเมเดลีนผ่านแสงระยิบระยับเหล่านั้น วันนั้นเธอชนเขา และรอยยิ้มเขินอายที่เธอมอบให้เขาในตอนที่เธอเงยหน้านั้นยอดเยี่ยมเหลือเกิน

เมเดลีนยืนอยู่ตรงทางแยกที่จอแจเป็นเวลานานมาก

ฝนโปรยปรายลงมาจนเธอเปียกชุ่มไปทั่วร่าง นอกจากนั้นยังรู้สึกชาไปทั้งตัว

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ดำสนิทแล้วขมวดคิ้ว

“ทำไมถึงเอาแต่ทรมานฉันกับเขานักล่ะคะ?”

“ทำไมถึงทำให้คนแบบเรารักกันไม่ได้?”

"ทำไม?"

เธอถามฟ้าและรอคำตอบของคำถามที่ไม่มีวันเป็นไปได้

หลังจากที่ไรอันได้รับข้อความจากเจเรมี่ เขาก็รีบออกไปและเห็นเมเดลีนกำลังยืนเหม่ออยู่ตรงทางแยกท่ามกลางสายฝน

เขาพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อรักษารอยถลอกที่หัวเข่าและข้อเท้าที่พลิกในทันที

เมเดลีนปฏิบัติตัวราวกับว่าเป็นหุ่นยนต์ และไม่ตอบสนองอะไรเลย

บางทีอาจจะเพราะเธอตากฝนมานานเกินไป กลางดึกคืนนั้นเธอจึงเป็นไข้สูง