บทที่ 1102

นาโอมิพยายามใช้โอกาสนี้โน้มน้าวไรอัน

“เรากลับมาคบกันเถอะนะคะ ไรย์ ได้ไหมคะ? ฉันเป็นคนที่รักคุณจริง ๆ นะ”

เพราะนาโอมิตามตื๊อไรอันไม่หยุดหย่อน สุดท้ายเขาจึงเผลอคลายมือจากเมเดลีน

เมเดลีนวิ่งออกไปนอกประตูท่ามกลางลมและฝนในฤดูใบไม้ร่วง “เจเรมี่ เจเรมี่!”

เธอตะโกนต่อความว่างเปล่าตรงหน้า “ถ้าคุณปล่อยฉันไปไม่ได้ แล้วคุณจะหลบหน้าฉันทำไม? คุณคิดว่าฉันจะไม่เจ็บปวดเลยเหรอถ้าคุณซ่อนตัวจากฉัน?”

เจเรมี่ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งและกำลังรู้สึกดีใจที่ฝนตกลงมา

อย่างน้อยเมดลีนก็จะไม่ได้กลิ่นของเขาอีก

ไรอันวิ่งเข้ามาจับเมเดลีนไว้ เขาเห็นเธอแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าบาง ๆ ขณะยืนอยู่กลางสายฝน

“ใจเย็น ๆ นะ เอวลีน” ไรอันปลอบโยน ขณะที่เขากอดเธอที่กำลังดิ้นทุรนทุรายไว้ แล้วพาเธอกลับเข้าไปข้างใน

นาโอมิทนไม่ได้ที่ไรอันห่วงใยเมเดลีนมากขนาดนี้ ด้วยเหตุนั้นเธอจึงเข้าไปขวางหน้าทั้งสองเพื่อจะหยุดพวกเขา

“แกทำลายครอบครัวฉันเมเดลีน! แกล่อลวงคู่หมั้นของฉัน! ตอนแรกไรย์เป็นแฟนของฉัน!” นาโอมิตะโกนด้วยความโกรธ

เมเดลีนไม่สนใจนาโอมิ เธอจึงยังคงว่าร้ายเมเดลีนต่อไป

“เอวลีน ฉันรู้ว่าทำไมแกถึงอารมณ์เสีย เจเรมี่กำลังจะตายใช่ไหมล่ะ? ฮ่าฮ่า! เป็นความผิดของแกเองที่หลายใจและมายั่วยวนไรย์! คนของแกกำลังจะตายก็เพราะเป็นกรรมของแกที่ก่อเรื่องทั้งหมดนี่!”

นาโอมิหัวเราะเยาะอย่างเวทนา

เมเดลีนกำหมัดแน่นแล้วเดินไปเตะไหล่นาโอมิอย่างแรง

“คนที่สมควรตายคือหนูสกปรกชั่วร้ายอย่างเธอ! เจเรมี่จะต้องไม่ตาย!”

"โอ๊ย!" นาโอมิกรีดร้องและล้มลง

ไรอันใช้โอกาสนี้อุ้มเมเดลีนเข้าไปในบ้านและล็อคประตู

เมเดลีนมองไปที่ประตู จากนั้นมองไปที่ฝนตกข้างนอก เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองอยู่ห่างจากเจเรมี่เหลือเกิน

“เจเรมี่…”

น้ำตาเริ่มไหลลงมาอาบบนใบหน้าของเธออีกครั้ง

เธอไม่อยากจากกันไปเช่นนี้ เธออยากจะมองเขา เธอไม่สนใจว่าในตอนนี้เขาจะดูเป็นอย่างไร เธอต้องการเห็นแค่ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง เขาผอมลงไหม หรือต้องทรมานจากพิษหรือเปล่า