บทที่ 1103

เจเรมี่ไม่เคยลืมว่าลาน่าต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งนี้กับเขามากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่สนใจแล้ว

ตอนนี้เขาต้องการให้คนที่ทำลายความสัมพันธ์ของเขากับเมเดลีนหายไปจากโลกนี้เท่านั้น

ในขณะที่มองใบหน้าของนาโอมิซึ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงโวยวายของเมเดลีนดังขึ้นมาในหัว “เจเรมี่ หยุดทำผิดพลาดซ้ำ ๆ ได้แล้ว”

‘ไม่ ลินนี่ ผมจะไม่ทำผิดพลาดแบบเดิมอีก

‘ถ้าคุณไม่ชอบให้ผมทำอะไรที่เกินขอบเขต ผมก็จะไม่ทำ’

นาโอมิกำลังจะหยุดหายใจ ในขณะที่คิดว่าเธอกำลังเดินทางไปพบพระเจ้า เจเรมี่ก็ปล่อยมือของเขาออก

หญิงสาวนอนอยู่บนพื้นพลางหอบหายใจ เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นร่างสูงยืนอยู่เหนือเธอราวกับเป็นซาตาน ขณะเดียวกันเธอก็กำลังขดตัวจนกลมเป็นลูกบอล

“ฉัน… ฉันจะหยุดสร้างปัญหาให้เอวลีน ดะ… ได้โปรด ปล่อยฉันไปนะคะ คุณวิทแมน…”

เจเรมี่มองนาโอมิที่กำลังตัวสั่นอย่างรุนแรงด้วยท่าทางมุ่งร้ายแต่ก็เฉยเมย “ลาน่าบอกอะไรเธอบ้าง?”

นาโอมิกลืนน้ำลาย “เธอบอกว่าคุณมียาพิษที่ออกฤทธิ์ช้าอยู่ในตัวและกำลังจะตายในไม่ช้า”

“แล้ว?”

“และ…”

นาโอมิเบนสายตาและพยายามจะเปลี่ยนเรื่อง แต่รังสีเย็น ๆ ของเจเรมี่กำลังกดดันเธอ จนเธอเผลอย่นคอหนีโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เธอจะโพล่งออกมาอย่างลนลาน “เธอบอกฉันว่าเธอจ้างคนไปจุดไฟ คุณ… แค่ก แค่ก… คุณไม่ใช่คนที่จุดไฟ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจเรมี่ก็รู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนทำให้เขากลายเป็นก้อนน้ำแข็งเย็น ๆ ที่ยังมีชีวิต

เขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนขณะที่ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขาดับวูบลงทันที ในขณะนั้นสิ่งเดียวที่เขาเห็นคือคฤหาสน์มอนต์โกเมอรีที่กำลังถูกไฟลุกท่วม

นาโอมิมองไปที่เจเรมี่ซึ่งยืนตัวแข็งอยู่กับที่ จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นและวิ่งหนีไป

ฝนตกหนักขึ้น แต่เจเรมี่ก็ยังยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานมาก ทันใดนั้นเองเขาก็ระเบิดหัวเราะออกมา

รอยยิ้มขมขื่นอย่างอธิบายไม่ได้ปรากฏบนใบหน้าซีดเซียวของชายหนุ่ม

เขาไม่ได้เป็นคนจุดไฟงั้นเหรอ?

เขาไม่ใช่คนที่จุดไฟเผาคฤหาสน์มอนต์โกเมอรีจริง ๆ ใช่ไหม?