บทที่ 1132

เมื่อแม่ของไรอันได้ยินอย่างนั้น ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงตัวเอง

อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไรอันก็หยุดไว้ทันที “แม่กลับห้องไปก่อนเถอะครับ”

“ไรย์ อย่าลืมว่าลูกเป็นสามีของเอวลีนนะ!” มาดามโจนส์เตือนเขา “อย่าไปสนใจผู้ชายคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นทายาทจากครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดของเกลนเดลอะไรก็ตาม คิดว่าคนตระกูลโจนส์จะกลัวอย่างหรือไง?”

เจเรมี่จ้องมองแม่ของไรอันอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “ไม่กลัวก็ดี”

“...” แววตาแข็งกร้าวของเจเรมี่ เริ่มทำให้หญิงมีอายุเริ่มกลัวขึ้นมาจริง ๆ และไม่กล้าพูดอะไรอีก

“กลับไปที่ห้องเถอะครับ” ไรอันบอก

ผู้เป็นแม่จึงไม่พูดอะไรอีก เธอรีบเดินออกไปจากตรงนั้นและขึ้นไปยังชั้นบนทันที

เมื่อเธอสังเกตเห็นความก้าวร้าวในตัวเจเรมี่ เธอก็รู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการมาหาเรื่องไรอัน เธอจึงเดินไปที่บันไดชั้นสองและคอยจับตาดูเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้องนั่งเล่น

ในตอนที่เธอหันกลับมา เจเรมี่ก็โยนซองจดหมายใส่ไรอันทันที

รูปถ่ายหลุดออกมาจากซองประมาณสิบรูป และกระจายไปบนพื้น

“ดูผลงานชิ้นเอกของคุณสิ”

น้ำเสียงของเจเรมี่นั้นเยือกเย็น เขาเลิกคิ้วขึ้น และแสดงความเกลียดชังออกมาจากแววตาอย่างชัดเจน

“จะบอกว่านี่เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดงั้นเหรอ?” เขาถาม

ไรอันมองดูรูปถ่ายที่กระจัดกระจาย แล้วหยิบใบหนึ่งขึ้นมาดู

ภาพไหล่เปลือยเปล่าของเมเดลีนปรากฎอยู่ในนั้น ดูเหมือนเธอกำลังหมดสติและนอนอยู่บนเตียงเดียวกับไรอัน

หลังจากมองภาพนั้นไรอันก็ขมวดคิ้ว “ผมเดาว่าคงมีคนถ่ายรูปแบบนี้แล้วจงใจเอามาให้คุณ เจเรมี่ คุณอย่าโทษเอวลีนนะ เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย”

หลังจากฟังคำพูดไม่รู้ร้อนรู้หนาวของไรอัน เจเรมี่ก็พุ่งไปข้างหน้าและคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายไว้ด้วยความโกรธ