บทที่ 1133

เจเรมี่ไม่สนใจแม่ของไรอัน เขาปลดล็อคปืนที่บรรจุกระสุนไว้ และพร้อมที่จะลั่นไกได้ทุกเมื่อ “คิดว่าถ้าโยริคตาย ก็จะไม่มีอะไรต้องกังวลอีกงั้นเหรอไรอัน?”

ในที่สุดระลอกคลื่นก็ฉายชัดผ่านใบหน้านิ่งสงบของไรอัน เมื่อพูดถึงโยริค จอห์นสัน

สายตาเฉียบคมของเจเรมี่มองเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของไรอันได้ทันที เขาจึงกดปากกระบอกปืนไปที่หัวใจของไรอันย้ำลงไปอีก “นายซ่อนเก่งจริง ๆ สินะ”

ไรอันดูสับสนราวกับไม่เข้าใจว่าเจเรมี่กำลังพูดถึงอะไร

เขาสวนกลับไปว่า “คุณไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติกับตัวเองบ้างเหรอเจเรมี่? ดูเหมือนว่าพิษไม่เพียงแต่เปลี่ยนรูปลักษณ์ของคุณไปเท่านั้นนะ แต่น่าจะทำให้ความคิดของคุณยุ่งเหยิงมากกว่าเดิมด้วย”

สีหน้าของเจเรมี่ขรึมลง “ก็พูดถูก ความคิดของฉันยุ่งเหยิง และความคิดที่ยุ่งเหยิงของฉันกำลังบอก ว่าฉันต้องการให้แกจากไป”

นิ้วเรียวเริ่มไล้ไปที่รอบไกปืน

ไรอันกำลังจะยกมือขึ้นเพื่อหยุดเจเรมี่ แต่ร่างของเมเดลีนปรากฎขึ้นตรงหางตาของเขาเข้าพอดี

“อย่าทำนะ! เจเรมี่!”

เมเดลีนพุ่งเข้าไปเพื่อหยุดเจเรมี่ เธอใช้มือข้างหนึ่งจับมือของเขาเอาไว้ ในขณะที่ผลักปากกระบอกปืนออกจากร่างของไรอันด้วยอีกมือหนึ่ง

เจเรมี่คิดไม่ถึงว่าเมเดลีนจะมาอยู่ที่นี่ หัวใจของเขารู้สึกราวกับว่ากำลังถูกบรรจุด้วยก้อนสำลีจำนวนมากจนหายใจไม่ออกขณะที่เฝ้ามองเธอยืนอยู่ตรงหน้าไรอันและทำราวกับว่ากังวลไรอันจะเจ็บปวด

เขาจับปืนแน่นและกำลังจะเหนี่ยวไกปืนอีกครั้ง

เมเดลีนรีบมาทันทีที่ได้รับสายจากแม่ของไรอัน และเมื่อมาถึงเธอก็ต้องพบกับสถานการณ์ที่ตึงเครียดในทันทีที่เหยียบประตูเข้ามา เธอไม่รู้ว่าทำไมเจเรมี่ถึงโกรธขนาดนี้ และแล้วปลายหางตาของเธอก็เห็นเข้ากับภาพถ่ายหลายภาพตกอยู่บนพื้น

แค่กวาดตามองหัวใจของเธอเริ่มเต้นแรง

เมเดลีนรีบหยิบภาพเหล่านั้นขึ้นมาดูใกล้ ๆ ขณะที่หัวใจดวงน้อยของเธอสั่นไหว เธอเข้าใจได้ในทันทีว่าทำไมเจเรมี่ถึงดูเหมือนอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตาย

หญิงสาวขยำรูปถ่ายพวกนั้น แล้วกำหมัดแน่น