บทที่ 1134

เสียงฝีเท้าของเจเรมี่หยุดลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเมเดลีน ก่อนที่เขาจะตัดสินใจก้าวเดินต่อไป

เมเดลีนเห็นเขาขับรถออกไปจึงตัดสินใจขับรถตามไปเช่นกัน

ในที่สุดเจเรมี่ก็ขับมาถึงชายทะเลที่พวกเขาพบกันครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน

เมเดลีนจอดรถลงและจ้องมองเขาจากระยะไกล เธอพบว่าร่างสูงกำลังยืนอยู่ริมทะเล และเธอรู้สึกประหลาดใจที่เห็นเขาสูบบุหรี่ เธอจะไม่มีวันลืมบุหรี่นั่นเลย!

ลาน่าเป็นคนให้บุหรี่พวกนั้นกับเจเรมี่ตั้งแต่แรก และพิษที่ออกฤทธิ์ช้าในบุหรี่ก็เกือบจะฆ่าเขาตาย แล้วทำไมเขายังสูบมันอยู่?

เมเดลีนรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังเต้นรัว ขณะที่เธอรีบเข้าไปคว้ามือของเขาเอาไว้ “คุณกำลังทำอะไร เจเรมี่? ทำไมคุณยังสูบบุหรี่พวกนี้อยู่?”

ดวงตาของเจเรมี่จ้องเขม็งไปยังคนขี้กังวล ทว่าเขากลับไม่ตอบ และเพียงแต่ยกมืออีกข้างขึ้นมาถือบุหรี่แทน

หัวใจของเมเดลีนเดือดพล่านเมื่อเห็นการกระทำแบบนั้น

“เจเรมี่ วิทแมน!”

เธอคว้าบุหรี่จากมือเขาออกมาแล้วใช้มือขยี้ดับไฟที่บุหรี่ทันที

เจเรมี่รู้สึกเจ็บปวดในใจ ขณะเอื้อมมือไปจับมือของเมเดลีนเอาไว้ เมื่อคลี่ฝ่ามือของเธอออก เขาก็พบกับรอยไหม้สีแดงจากมวนบุหรี่ตรงกลางฝ่ามือที่เขาทะนุถนอม

เขาอยากจะทำความสะอาดร่องรอยเหล่านั้นให้ แต่เมเดลีนถอนมือออก

เจเรมี่เอื้อมมือไปจับมือเธออีกครั้ง แล้วปัดเศษบุหรี่ออกจากฝ่ามือ เขาโน้มตัวลงมาใช้ปลายลิ้นเลียแผลที่ไหม้เบา ๆ

เมเดลีนตกตะลึงกับการกระทำของเขาเป็นอย่างมาก

สัมผัสของเขาดูเหมือนจะจุดประกายบางอย่างในใจของเธอ ขณะที่ความอบอุ่นฉายวาบผ่านหัวใจของเธอ