บทที่ 1145

เมเดลีนรู้สึกมึนงง เธอจ้องมองจุดสีแดงเข้มของเลือดบนทิชชู่แล้วรู้สึกขาดอากาศหายใจ การมองเห็นของเธอพร่ามัวลงจนมองอะไรไม่เห็นในทันใด เบื้องหน้าของเธอมีเพียงความมืดที่ไม่มีจุดสิ้นสุด เธอค่อย ๆ รู้สึกหายใจไม่ออก และประสาทสัมผัสก็เริ่มชา

เขายังไม่หายดี ยังคงมีพิษอยู่ในร่างกายของเขาอยู่

เขาโกหกเธอ

“ลินนี่”

เสียงของเจเรมี่ดังมาจากข้างนอกดึงให้เมเดลีนกลับมาสู่โลกความเป็นจริง

เธอยืนขึ้นด้วยมือและเท้าที่เย็นเฉียบ ก่อนจะยัดทิชชู่ลงในกระเป๋ากางเกง แล้วเช็ดน้ำตาออกจากหางตาพลางบังคับตัวเองให้ยิ้มและเดินลงไปข้างล่าง

เจเรมี่สวมเสื้อยืดสีขาวที่เธอเลือกให้ซึ่งมีขนาดพอดีกับร่างกายของชายหนุ่มอย่างพอดิบพอดี

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาเธอและยิ้มกว้าง “เป็นไงบ้าง? ผมดูดีไหม?”

เมเดลีนจ้องมองชายตรงหน้าเธออย่างลึกซึ้ง รอยยิ้มบาง ๆ ที่เขามอบให้ ทำให้เธอย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายปีก่อนในตอนที่พวกเขาเดินชนกันครั้งแรกในมหาวิทยาลัย

เวลาผ่านไปหลายปี แต่ร่องรอยของความเยาว์วัยของเขายังคงอยู่

ดวงตาของเมเดลีนร้อนผ่าวขณะที่เธอทิ้งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของอีกฝ่าย เธอโอบรอบเอวเขาแน่น

เจเรมี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ยกแขนขึ้นเพื่อกอดเธอตอบตามสัญชาตญาณ

“เป็นอะไรไปล่ะ หืม?”

“อย่าทิ้งฉันไปนะ” เมเดลีนกระซิบขณะระงับอารมณ์ของตัวเองไว้อย่างมาก

เจเรมี่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เมื่อรู้สึกถึงความรักอันรุนแรงของเมเดลีนและความไม่เต็มใจที่จะจากเขาไป ชายหนุ่มยิ้มและยกมือขึ้นลูบหลังศีรษะของเธอเบา ๆ อย่างทะนุถนอม

“ผมจะไม่ทิ้งคุณ” เขาสัญญา แต่การจ้องมองกลับโดดเดี่ยว “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะอยู่กับคุณเสมอ”

‘แม้ว่านาฬิกาของผมจะเริ่มเดิน ผมก็จะไม่ปล่อยคุณไปอีก’

เจเรมี่เก็บประโยคสุดท้ายไว้ในใจ

…

เมเดลีนแอบไปที่ห้องแล็บเพื่อหานักเคมีในห้องปฏิบัติการ

ดร.กอร์ดอนอดไม่ได้ที่จะสงสัย เมื่อเห็นเมเดลีนเข้ามาพร้อมกระดาษทิชชู่อีกก้อนหนึ่งเพื่อทำการทดสอบ ซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่เธอเคยทำเมื่อครึ่งปีก่อน