บทที่ 1146

ณ ริมฝั่งแม่น้ำอันว่างเปล่าไร้ผู้คน ไรอันซึ่งสวมสูทสีดำกำลังยืนรออยู่เงียบ ๆ และจ้องมองไปยังผืนน้ำเบื้องหน้าด้วยท่าทางสง่างาม

เมเดลีนให้เจเรมี่รออยู่ในรถ ขณะที่ตัวเธอเองเดินเข้าไปหาไรอันจากด้านหลังพร้อมกับเค้กในมือ

“ฉันมาแล้ว ขาของคุณเป็นอย่างไรบ้างคะ ไรย์?”

ไรอันหันหลังกลับมาช้า ๆ

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าอยู่ทางด้านหลัง ใบหน้าเย็นชาและอันตรายปรากฎต่อหน้าของเมเดลีนซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ทว่าเขาก็ยังส่งรอยยิ้มที่อบอุ่นกลับมาให้

“สุขสันต์วันเกิดค่ะ” เมเดลีนยื่นเค้กให้ “ฉันคิดไม่ออกว่าคุณจะอยากได้ของขวัญแพง ๆ อะไรจากฉัน ฉันก็เลยตัดสินใจทำเค้กให้คุณแทน”

“ขอบคุณนะครับ เดี๋ยวผมจะเอาไว้ชิมทีหลัง” ไรอันหยิบเค้กขึ้นมาและจ้องมองมัน “คุณช่วยเปิดแล้วจุดเทียนให้ผมได้หรือเปล่า? ผมอยากจะอธิษฐานสักหน่อย”

“ได้สิคะ” เมเดลีนเปิดกล่องแล้วดึงเทียนแท่งหนึ่งออกมาแล้วจิ้มเข้าไปในเค้ก

ทว่าเธอกลับไม่ได้เตรียมอะไรมาสำหรับจุดไฟ เห็นอย่างนั้นไรอันจึงดึงไฟแช็กออกมาจากกระเป๋าและจุดมันเอง

พระอาทิตย์อัสดงเคลื่อนพลบค่ำเข้ามา เปลวเทียนอันริบหรี่เริงระบำท่ามกลางสายลมเบา ๆ

เจเรมี่นั่งอยู่ในรถไม่ไกล กำลังมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าเขาด้วยดวงตาเฉียบคมซึ่งจับจ้องไปที่ไรอันไม่วางตา

เพราะว่าเจเรมี่กำลังรออยู่ในรถเมเดลีนจึงไม่อยากให้เขาต้องรอนานเกินไป เธอจะกลับออกไปทันทีหลังจากที่ไรอันอธิษฐาน เป่าเทียน และเซ็นใบหย่าเสร็จ

นี่จะเป็นการสิ้นสุดความสัมพันธ์ระหว่างเธอและไรอัน

เมื่อเห็นว่าเดลีนดูเหมือนจะกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ ริมฝีปากของไรอันก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มร้าย

“รู้ไหมว่าผมขออะไร เอวลีน?” ไรอันถาม

เมเดลีนไม่รู้แล้วก็ไม่ได้อยากจะรู้ เธอเพียงแค่ยิ้มและตอบว่า “ไม่ว่าจะเป็นอะไร ฉันหวังว่ามันจะเป็นจริงค่ะ”

ไรอันพยักหน้าในขณะที่รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น “ขอบคุณนะ ผมมั่นใจว่ามันจะเป็นจริง”

เขาหันหลังกลับและเดินไปหยิบเอกสารการหย่าที่ม้านั่งมาให้กับเมเดลีน

“นี่คือเอกสารที่คุณให้ผมก่อนหน้านี้”

“คุณเซ็นหรือยังคะ?” เมเดลีนถาม รู้สึกมีความสุขมากขึ้นกับทุกวินาทีที่ผ่านไป