บทที่ 1162

แต่นอกจากไรอันแล้ว จะยังมีใครอีก?

“ฉันขอโทษที่ดูแลลิเลียนได้ไม่ดี” ฟาเบียนขอโทษด้วยท่าทางจริงจัง

เมเดลีนเองก็ไม่ได้ตำหนิเขา เพราะเธอรู้ว่าฟาเบียนดีกับลิเลียนเสมอมา

ในตอนนั้นโทรศัพท์ของเมเดลีนก็ดังขึ้น

เป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย เธอจึงรีบรับสายโดยไม่ลังเลใจใด ๆ

อีกฝ่ายพูดตรงเข้าประเด็นทันที “เอวลีนหรือเปล่า? ลูกสาวเธออยู่ในมือเราแล้ว ถ้าไม่อยากให้เด็กต้องเจ็บตัว ก็เตรียมโอนเงิน 20 ล้านเข้าบัญชีที่ฉันบอกให้ดี เรื่องเวลาเดี๋ยวฉันจะแจ้งอีกทีหลัง”

เมื่อคิดว่านี่อาจเป็นคดีลักพาตัว เมเดลีนจึงสงบสติอารมณ์

“ได้ยินหรือเปล่าเอวลีน?” อีกฝ่ายคิดว่าเมเดลีนไม่ได้ยินตัวเองจึงเริ่มกล่าวเร่งอย่างร้อนใจ “ไม่เชื่อเหรอว่าลูกสาวของเธออยู่ในมือฉัน? ถ้างั้นฉันจะให้ลูกสาวเธอพูดสายด้วย”

หลังจากที่ได้ยินอย่างนั้น หัวใจของผู้เป็นแม่ก็ร้อนรนและไม่สบายใจ

ลิเลียนไม่สามารถพูดได้

“เจ้าตัวเล็ก พูดกับแม่สิ! เร็วเข้า!" ชายคนนั้นสั่งเสียงดุ

แต่ลิลลี่ไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ออกมา จนทำให้อีกฝ่ายรำคาญและต้องการใช้ความรุนแรงเพื่อบังคับให้ลิลลี่พูด

เมเดลีนที่รู้สึกได้อย่างนั้นก็รีบพูดทันที “ฉันเชื่อว่าลูกสาวของฉันอยู่ในมือของพวกคุณ! อย่าแตะต้องหรือพูดเสียงดังกับลูกสาวฉันแบบนั้น เดี๋ยวฉันจะเตรียมเงินไว้ให้”

เมื่อเห็นว่าเมเดลีนพูดอย่างนั้น คนที่เป็นผู้ร้ายลักพาตัวมาก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย “ยังไม่ได้ยินแม้แต่เสียงเลยเธอเชื่อที่ฉันพูดแล้วเหรอ?”

“ฉันเชื่อแล้ว” เมเดลีนกำหมัดแน่น เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกแทงซ้ำ ๆ “อย่าบังคับให้ลูกสาวฉันพูดนะ เธอพูดไม่ได้”

“อะไรนะ? เป็นใบ้งั้นเหรอ?” ชายคนนั้นหัวเราะเยาะด้วยความประหลาดใจ

ดวงตาของเมเดลีนหม่นลง แต่น้ำเสียงของเธอกลับแข็งกร้าว “จำที่ฉันเพิ่งพูดไปให้ดี ถ้าหากว่าทำร้ายลูกสาวฉันแม้แต่ปลายเส้นผม ฉันจะเอาคืนเป็นสองเท่า พอถึงตอนนั้นพวกแกก็ลืมเรื่องเงินไปได้เลย แล้วก็อย่าหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอยู่ต่อด้วยสภาพร่างกายที่ปกติได้อีก”

เมเดลีนวางสายทันทีเมื่อกล่าวเตือนจบ เธอรู้สึกกระสับกระส่ายและกังวลไปหมด