บทที่ 1163

ในตอนแรกเมเดลีนคิดว่าเป็นสายจากคนร้าย แต่เสียงที่ส่งมาจากปลายสายกลับเป็นเสียงผู้หญิง

“กำลังตามหายัยลูกใบ้อยู่เหรอเอวลีน?”

เมเดลีนหยุดเดินในทันใดและถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอเป็นใคร?”

“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร เธอแค่ต้องรู้เอาไว้ว่าลูกใบ้ของเธอกำลังจะได้พบพ่อกับแม่ของเธอในเร็ว ๆ นี้แหละ ฮึ” ผู้หญิงคนนั้นเยาะเย้ย แล้ววางสายโดยไม่พูดอะไรอีก

เจเรมี่เข้าไปในรถและเห็นเมเดลีนยืนเหม่ออยู่ในระยะไกล เขาจึงลงจากรถและเดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง “ลินนี่ คุณอยู่บ้านกับแจ็คเถอะ เดี๋ยวผมจะพาลิเลียนกลับมาอย่างปลอดภัยเอง”

ในตอนนั้นเองเมเดลีนจึงได้สติและจับมือเจเรมี่เอาไว้ “เจเรมี่”

“ไม่ต้องกังวล” เขาเข้าใจความกังวลในดวงตาของเมเดลีนจึงปลอบโยนเธอด้วยความรัก และมองเข้าไปในดวงตาทรงเสน่ห์ของเธอเพื่อสร้างความมั่นใจ “เชื่อผม ผมจะพาลูกสาวตัวน้อยของเรากลับบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอน”

‘ลูกสาวตัวน้อยของเรา’

ขอบตาของเมเดลีนร้อนผ่าว และในขณะนี้เธอรู้สึกได้ว่าเจเรมี่ห่วงใยลิเลียนอย่างแท้จริง

เธอไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้า “ค่ะ ฉันจะรอคุณรับลูกสาวของเรากลับบ้าน”

“โอเคครับ” เจเรมี่ลูบศีรษะของเธอเบา ๆ แล้วขับรถออกไป

เมเดลีนกลับมาที่บ้านทั้งยังคงกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของลิเลียน และสายจากผู้หญิงปริศนาที่โทรมาก่อนหน้านี้ก็กำลังทำให้เธองงงวย

เสียงของผู้หญิงคนนั้นฟังไม่คุ้น บางทีเธอน่าจะไม่เคยได้ยินมาก่อน

แต่ฟังน้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนว่าจะจงเกลียดจงชังเธอจริง ๆ

เมเดลีนรีบเช็คเบอร์แล้วก็พบว่าเป็นเบอร์โทรจากต่างประเทศ

เธอนั่งลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ขณะรู้สึกกังวลและรู้สึกได้ถึงตวามมืดมนที่กดดันเธออย่างมาก

“แม่ครับ”

จู่ ๆ แจ็คสันก็เรียกเธอ