บทที่ 1166

สายตาที่เฉียบคมของเจเรมี่กวาดมองไปที่ใบหน้าของฟาเบียนอย่างเย็นชา “ฟาเบียน รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงกลายเป็นแบบนี้?”

ได้ยินเจเรมี่พูดอย่างนั้น เขาก็เต็มไปด้วยความโกรธเคือง

เขามองไปที่เจเรมี่แล้วสังเกตเห็นผมสีเทาและรูม่านตาสีเหลืองอำพันของอีกฝ่าย สิ่งนี้แตกต่างไปจากเจเรมี่คนเก่ามากเลยทีเดียว

ฟาเบียนไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่แล้วเขาก็ได้ยินเจเรมี่พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ “ลาน่าพี่สาวที่แสนดีของนายใช้ยาพิษชนิดหนึ่งทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้”

“อะไรนะ?” ฟาเบียนตกใจมาก “ไม่ใช่ว่าเธอชอบคุณมากเหรอ? เธอจะทำอย่างนั้นกับคุณได้ยังไง?”

“หึ” เจเรมี่เย้ยหยัน “ผู้หญิงแบบนั้น คิดว่าเธอชอบฉันจริง ๆ เหรอ? ในโลกนี้มีเพียงลินนี่เท่านั้นที่เป็นห่วงฉันอย่างจริงใจ”

“...” ฟาเบียนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง และยิ่งรู้สึกขยะแขยงว่าทำไมเขาถึงมีพี่สาวอย่างลาน่า

บรรยากาศในรถตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่ หลังจากนั้นไม่นานฟาเบียนก็นั่งนิ่งต่อไปไม่ได้อีก

“เจเรมี่ คุณขับมาผิดทางหรือเปล่า? ทำไมเราหารถคันนั้นไม่เจอ?”

เจเรมี่ไม่พูดอะไรกระทั่งครู่ต่อมา “มีถนนเพียงสองสายที่ออกจากตรอกนั้น เส้นหนึ่งจะเข้าไปในเมืองและอีกเส้นจะออกไปชานเมือง ฉันไม่คิดว่าเขาจะเลือกถนนที่มีการจราจรแออัดในช่วงเวลาแบบนี้หรอก”

ฟาเบียนรู้สึกว่ามันค่อนข้างสมเหตุสมผล ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกว่าเจเรมี่ทำพลาด เมื่อเขาหารถของอีกฝ่ายไม่เจอทั้งที่ขับมานานแล้ว

ทันใดนั้นก็มีเสียงโครมครามดังอยู่ข้างหน้าไม่ไกล

“เวร! อย่าบอกนะว่ารถนั่นเกิดอุบัติเหตุ?” หัวใจของฟาเบียนบีบแน่นขึ้น

เจเรมี่รีบเหยียบคันเร่งไปข้างหน้าทันที

หลังจากขับต่อไปประมาณหนึ่งไมล์เขาก็เห็นว่ามีรถสีดำชนกับต้นไม้ข้างทาง และสภาพรถด้านหน้าพังยับทั้งคัน

ชายร่างผอมดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บที่เท้าของเขา ในขณะที่เดินไปที่เบาะหลังและดึงลิเลียนออกมา

“รีบปล่อยลิเลียนเดี๋ยวนี้นะ!” ฟาเบียนพุ่งเข้ามาและตะโกน

เจเรมี่จอดรถและตามมาติด ๆ