บทที่ 1167

เจเรมี่และฟาเบียนไม่คิดว่าชายคนนั้นจะคลั่งได้ขนาดนี้

เมื่อเห็นรถล้อมรอบไปด้วยไฟ ทั้งสองก็รีบวิ่งไปหาลิเลียนพร้อมกัน

หัวใจของเจเรมี่เหมือนลอยเคว้งอยู่บนความสูง 3,000 ฟุต ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อมองไปยังเด็กน้อยที่หยุดนิ่งเพราะความเย็นของเขา

แม้จะอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แต่ราวกับว่าพวกเขาถูกคั่นด้วยภูเขาและแม่น้ำนับพัน

เจเรมี่รีบวิ่งเข้าไป แต่ทันใดนั้นรถก็ระเบิดอย่างรุนแรง

“ลิเลียน!” ฟาเบียนตะโกนอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

ร่างเล็ก ๆ ของลิเลียนถูกแรงระเบิดปะทะจนทำให้ลอยกระเด็น สายตาของเจเรมี่ราวกับคนเสียสติขณะที่เขารีบวิ่งเข้าไปอุ้มลิเลียนที่กำลังจะล้มลงกับพื้น

“ลิเลียน!”

เขารับตัวลูกสาวไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง

“ลิเลียน! ลิเลียน!”

เด็กหญิงตัวน้อยกะพริบตากลมโตอย่างอ่อนแรง เมื่อมองไปที่ชายตรงหน้า ปากน้อย ๆ ของเธอก็เริ่มขยับ

“แดดดี้”

แม้ว่าจะไม่มีเสียงใดออกมาจากปากของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ แต่เจเรมี่ก็เห็น เธอเรียกเขาว่า ‘แดดดี้’ อย่างชัดเจน

การมองเห็นของเจเรมี่พร่ามัวในทันที และเด็กหญิงตัวน้อยก็หลับตาลงเช่นกัน ในที่สุดเธอก็ล้มลงในอ้อมแขนของเขาและหมดสติไป

“ลิเลียน ลิเลียน!”

เจเรมี่รีบกอดลูกสาวไว้ แต่เมื่อสัมผัสหลังของเด็กน้อยเขาก็รู้สึกได้ถึงน้ำเหนียว ๆ เมื่อยกมือขึ้นมาเขาก็เห็นเลือดสีแดงสดที่เปื้อนอยู่เต็มมือ

“ลิเลียน!”

ทันใดนั้นน้ำตาของเจเรมี่ก็พรั่งพรูออกมาอย่างหนัก

ฟาเบียนรีบวิ่งเข้ามาด้วยสายตาร้อนใจ "ลิเลียน! อย่าเป็นอะไรไปนะ! เธอสัญญากับฉันแล้วนี่ว่าเราจะเป็นแฟนกันเมื่อเธอโตขึ้น ลิเลียน!”

เจเรมี่ไม่ได้สนใจกับสิ่งที่ฟาเบียนกำลังพูดในขณะนี้ เขาได้แต่ส่งเสียงคร่ำครวญและสั่งว่า “ไปเอารถมา เร็วเข้า!”