บทที่ 1168

เธอลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ และพบเพียงความมืดซึ่งมีแสงสว่างมาจากไฟหน้ารถส่องอยู่เท่านั้น

จากนั้นประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกเปิดออก ไรอันยืนอยู่นอกประตู เขาเอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบา “เราถึงแล้ว ลงมาสิ”

เมเดลีนมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะลงจากรถ

ไรอันเดินนำหน้า ขณะที่เมเดลีนเดินตามหลัง

เธอมองไปรอบ ๆ นอกจากความมืดแล้วก็ไม่มีอะไรอีก ราวกับว่าเธอได้ถูกล้อมรอบไว้ด้วยผ้าสีดำขนาดใหญ่

นอกจากเสียงฝีเท้าที่ทับซ้อนกันแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก

หลังจากเดินไปหลายสิบไมล์ แสงสว่างก็ค่อย ๆ ปรากฏอยู่ข้างหน้า

ไรอันหยุดอยู่หน้าประตู หลังจากที่ปลดล็อกด้วยการสแกนม่านตา เขาก็มองไปที่เมเดลีนด้วยรอยยิ้มกว้าง

“อันดับแรกผมอยากจะพาคุณไปพบกับเพื่อนเก่าก่อน”

เมื่อเสียงของไรอันเงียบลง ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากหางตาของเมเดลีน

เธอหันไปมองร่างนั้นที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าเขาเป็นผู้ช่วยชีวิต

“อดัม?!”

เมเดลีนประหลาดใจ แต่เธอก็มั่นใจว่านี่คืออดัม!

เธอรีบเดินเข้าไป ขณะที่กำลังจะเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าอดัม เธอก็ตระหนักว่ามีกำแพงโปร่งใสคั่นเอาไว้อยู่!

เมเดลีนยกกำปั้นขึ้นทุบกำแพงอย่างแรง “อดัม!”

อดัมซึ่งกำลังทำการทดลองได้ยินเสียงนั้นและหันกลับมามอง

เมื่อเห็นว่าเป็นเมเดลีน เขาก็ไม่แปลกใจอะไร ก่อนจะลดแว่นตากรอบดำลงและยิ้มบาง ๆ “ไม่เจอกันนานเลยนะ เอวลีน”

เมเดลีนกระแทกกำปั้นเข้ากับผนังใส ๆ นั้นอย่างแรง พลางจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เฉียบคม

“รู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่?! คุณเป็นหมอนะ! ภารกิจของหมอคือช่วยชีวิตผู้คน ไม่ใช่ทำร้ายพวกเขา!”

อารมณ์ของเมเดลีนปั่นป่วนเป็นอย่างมาก เมื่อเธอนึกถึงเจเรมี่ซึ่งกำลังทุกข์ทรมาน