บทที่ 1169

เมเดลีนมองไปที่ยาแก้พิษตรงหน้าเธอและนึกถึงเจเรมี่

เธอรู้ว่าเจเรมี่คงไม่ยอมเห็นเธอประนีประนอมและยอมรับข้อเรียกร้องอันน่ารังเกียจของไรอันอย่างแน่นอน

แต่เธอก็รู้ตัวดีว่าไม่ต้องการเห็นวันที่เขาต้องเจ็บปวดเช่นกัน

เมเดลีนกำหมัดแน่นและมองชายตรงหน้าที่กำลังกำโอกาสมีชีวิตของเจเรมี่เอาไว้ สายตาของเขาแน่วแน่

“คุณสามารถขอได้ แต่ถ้าล้ำเส้นเกินไปน ฉันจะไม่เอาด้วย”

ไรอันเดินไปหาเมเดลีนและหยิบยาแก้พิษขึ้นมา ด้วยรอยยิ้มลุ่มลึก “ผมเกรงว่าคุณคงจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตกลง ไม่อย่างนั้นความทุกข์ทรมานก็จะไปตกอยู่ที่เขา”

...

ณ โรงพยาบาล

เจเรมี่เดินไปเดินมาอย่างใจจดใจจ่อ ความสงบที่เขาเคยมีหายไปแล้วในขณะนี้

ยังคงมีเลือดอยู่บนฝ่ามือของเขาเพราะยังไม่ได้ล้างออก และเลือดเหล่านั้นต่างมาจากร่างของลิเลียน

เจเรมี่หลับตาและหายใจเข้าลึกพลางนึกถึงลิเลียนที่ช่วงนี้เธอพยายามเข้าหาเขาอย่างหนัก เธออยากจะเรียกเขาว่า ‘พ่อ’ แต่เขากลับทำเป็นเมินเฉยต่อเธอ

พฤติกรรมของเขาทำร้ายจิตใจของเด็กน้อยมากเพียงใด จนกระทั่งก่อนจะหมดสติเด็กน้อยก็ยังคงพยายามที่จะเรียกเขาว่า ‘แดดดี้’

แม้ว่าจะไม่ได้ยินเสียง แต่ก็สามารถเห็นรูปร่างของปากเธอได้อย่างชัดเจน

‘แดดดี้’

เจ้าหญิงน้อยของเขาเรียกเขาว่าแดดดี้

หัวใจของเจเรมี่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเศษแก้วจำนวนนับไม่ถ้วน และความเจ็บปวดนั้นก็เกินที่เขาจะรับไหว

ฟาเบียนเองก็กระสับกระส่าย เขาเสียใจที่พาลิเลียนและแจ็คสันออกจากโรงเรียนในตอนนั้น

ขณะที่กำลังตำหนิตัวเองอยู่ จู่ ๆ เจเรมี่ก็รีบเข้ามาหาและจับคอเสื้อเขาไว้