บทที่ 1176

ในครั้งแรกตอนที่พบกัน เด็กน้อยยังจุ๊บเขาด้วยท่าทางไร้เดียงสาอยู่เลย

ทว่าตอนนี้เธอเกลียดเขาแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่ฟาเบียนรู้สึกผิดหวังขนาดนี้

เขาไม่มีอะไรแอบแฝงต่อลิเลียน และพยายามปกป้องพร้อมทั้งมอบความรักความห่วงใยให้เธออย่างจริงใจ

แต่เมื่อลองคิดดูอีกครั้ง เขาก็ตระหนักได้ว่าลิเลียนอาจไม่ได้คิดเหมือนกัน เขาเป็นใครสำหรับลิเลียน?

‘ทำไมเธอถึงจะมาสนใจความเป็นห่วงของฉันล่ะ?’

เมเดลีนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ชั้นบน เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายเธอก็รีบลงมา

คาเลนปลอบลิเลียนไปในขณะที่ดุฟาเบียน “คุณเข้ามาได้ยังไงกัน? จะมาลักพาตัวเด็ก ๆ ไปละสิ”

‘ลักพาตัว?’

เมื่อมองไปที่ทางเข้าหลัก เมเดลีนก็สังเกตเห็นฟาเบียน

เธอรู้ดีว่าฟาเบียนปฏิบัติกับลิเลียนเป็นอย่างไรจึงพยายามที่จะเข้าไปอธิบาย “แม่คะ เขาเป็นคนที่หนูรู้จัก เขาไม่เคยลักพาตัวลิเลียน แล้วลิเลียนก็ชอบเล่นกับเขาด้วยค่ะ”

คาเลนไม่เชื่อ “เป็นไปได้ยังไงที่ลิเลียนชอบเล่นกับเขา? ก่อนหน้านี้แม่เห็นลิเลียนพยายามหนีเขาด้วยนะ แม่เห็นเองกับตา พอเขาปล่อย ลิเลียนก็รีบวิ่งมาหาแม่ทันทีเลย”

เมเดลีนรู้สึกตกอกตกใจหลังจากฟังสิ่งที่คาเลนอธิบาย

“จริงเหรอคะ? ลิเลียนไม่อยากเล่นกับเขาเหรอคะ?” เธอถาม

คาเลนพยักหน้า “คิดว่าแม่จะโกหกงั้นเหรอ?”

แน่นอน เมเดลีนเองก็ไม่คิดว่าคาเลนจะโกหกเธอ ‘แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น…’

เธอเดินไปหาเด็กน้อยไร้เดียงสาและคุกเข่าลง “ลิเลียน”

ลิเลียนพยักหน้าราวกับว่าเธอกำลังตอบเมเดลีน

เมเดลีนสัมผัสใบหน้าลูกสาวเบา ๆ “ลิเลียน แม่จะทำให้หนูกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้นะ”

เธอให้สัญญา เมื่อเจเรมี่กลับมาจากทำธุระ เธอก็อธิบายทุกอย่างให้เขาฟัง

เจเรมี่เองก็รู้สึกแปลก ๆ เช่นกันหลังจากได้ยินเรื่องนี้