บทที่ 1177

หัวใจของเมเดลีนเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะไม่คิดว่าเจเรมี่จะตื่นขึ้นมา!

เธอรีบฉีดของเหลวทั้งหมดที่มีเข้าไป แล้วดึงเข็มออกจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว

เข็มถูกซ่อนไว้ด้านหลังด้วยความลนลาน เธอพยายามครุ่นคิดหาวิธีว่าควรอธิบายทุกอย่างกับเขาอย่างไรดี

เจเรมี่ค่อย ๆ ลุกขึ้นด้วยใบหน้างัวเงีย ตอนนี้เขามองมาที่เมเดลีนด้วยสีหน้ามึน ๆ งง ๆ

“ทำไมคุณตื่นแล้วล่ะ ลินนี่?”

“...” คนฟังรู้สึกผิดและหลบสายตา เธอสับสน

‘เจเรมี่ไม่รู้จริง ๆ เหรอ ว่าฉันฉีดยาบางอย่างให้เขา?’

เมเดลีนเดาว่าเจเรมี่คงไม่ได้สังเกตเห็น

‘ถ้าเห็น เขาคงถามว่าฉันทำอะไรไปแล้ว’

“ฉันกำลังจะไปเข้าห้องน้ำค่ะ” เมเดลีนอธิบาย “แล้วคุณล่ะคะ? ทำไมถึงตื่นแล้วล่ะ? ฉันปลุกคุณหรือเปล่าคะ?”

เจเรมี่ส่ายหัวด้วยใบหน้าง่วงงุน ก่อนจะนอนลงบนเตียงแล้วพูด “ผมก็คิดว่าจะไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน”

ขณะที่กำลังพูด เขาก็พลิกตัวไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของคนรัก เมเดลีนก็รีบเก็บเข็มและยาที่ใช้หมดแล้วทิ้งลงในถังขยะ

เจเรมี่รู้สึกใจสลายเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของเธอจากปลายหางตา

เขาเข้าไปในห้องน้ำและมองดูรอยเจาะเล็ก ๆ บนแขนของตัวเอง แต่กลับประหลาดใจที่เขาไม่เป็นอะไรเลย

‘ลินนี่ ไม่ว่าคุณจะฉีดอะไรให้ ผมก็จะยินดีรับมัน’

…

หลังจากที่เมเดลีนฉีดยาให้กับเขาสองโดสแล้ว เธอก็คอยสังเกตปฏิกิริยาที่อาจเกิดขึ้นในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง