บทที่ 1200

หลังจากที่ฟังคำเตือนของเจเรมี่ สีหน้าของไรอันก็ไม่สงบนิ่งอีกต่อไป

เขาก้มหน้าลง จากนั้นท่าทางที่หล่อเหลาและอ่อนโยนของเขาก็ปกคลุมไปด้วยความมืดมนที่หนาทึบทันที

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอดัม “หาตำแหน่งของลาน่าแล้วบอกฉันทันที”

อดัมเชื่อฟังและโทรหาลาน่าทันทีตามคำสั่งของไรอัน

เพราะลาน่าต้องการน้ำยาของอดัมในการดำรงชีวิต เธอจึงได้ตั้งเสียงเรียกเข้าเฉพาะสำหรับอดัมเอาไว้

บังเอิญว่าเมื่อวานนี้ยาถอนพิษของลาน่าหมดลงพอดี เมื่อได้รับโทรศัพท์จากอดัมเธอจึงรู้สึกตื่นเต้นมาก “อดัม ส่งยามาให้ฉัน!” เธอพูดคล้ายออกคำสั่ง

“คืนนี้ตอนสองทุ่ม ไปรอที่ห้องเพรซิเดนทัลสวีทของโรงแรมเกลนเดล จะมีคนไปส่งยาให้” อดัมตอบอย่างไม่เร่งรีบ

ลาน่ากัดฟันด้วยความไม่พอใจ “อดัม คนทรยศ! ลืมไปแล้วเหรอว่าใครให้เงินแกในการทำวิจัยบ้า ๆ พวกนั้นน่ะ? ตอนพี่ชายฉันตาย แกก็…”

“เลิกหมกมุ่นอยู่กับเรื่องในอดีตสักทีลาน่า ถ้าอยากมีชีวิตรอดในตอนนี้ ก็ควรละทิ้งทัศนคติที่เห็นแก่ตัวไปซะ คุณไม่ใช่เจ้าหญิงอีกต่อไปแล้วนะ ดังนั้นอย่าทำตัวแบบนี้กับผม”

“แก...”

ลาน่าอยากจะด่าอีกฝ่าย แต่อดัมวางสายไปแล้ว

หลังจากนึกถึงสิ่งที่อดัมพูดเมื่อกี้ ลาน่าก็เหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้ยังพอมีเวลาเล็กน้อยก่อนสองทุ่ม

เธอเดินออกไปข้างนอกและตรงไปที่วิลล่าซึ่งเธอเคยอาศัยอยู่มาก่อน และตอนนี้มันถูกปิดมานานแล้ว

ลาน่ารู้สึกไม่พอใจและรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอเป็นความผิดของเมเดลีน

เธอจึงคิดหาวิธีจัดการกับเมเดลีนอยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งถึงตอนที่เธอไปรอคนของอดัมในโรงแรม

เมื่อไปถึงเธอก็เห็นว่าประตูเปิดแง้มอยู่

ลาน่าผลักประตูเปิดออก และสงสัยว่าคนที่ส่งน้ำยามาถึงหรือยัง แต่ทันทีที่เดินเข้าไปเธอก็ไม่เห็นใครเลย