บทที่ 1201

เมื่อเห็นสายตาที่ร้ายกาจของไรอัน ลาน่าก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น

เธอรู้สึกกังวลและไม่สบายใจ เมื่อมองไปยังชายผู้ซึ่งดูเป็นสุภาพบุรุษ แต่กลับส่งกลิ่นอายแห่งความน่ากลัวแผ่ออกมา

“ไรอัน ทะ… ทำไมคุณถึงอยากฆ่าฉัน? ฉันไม่ได้ทำอะไรให้คุณสักหน่อย คุณ…”

“คนงี่เง่าอย่างเธอไม่สมควรอยู่บนโลกใบนี้หรอก” เขาเอ่ยอย่างเย็นชา

“...”

“ลาน่า จำที่ฉันถามเธอเมื่อวันก่อนได้ไหม? ฉันถามว่าทำไมเธอถึงได้กลับมาเกลนเดลทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ เอาล่ะ ฉันจะบอกให้ว่ามันเป็นเพราะฉัน”

“วะ… ว่าไงนะ” ลาน่าตกใจ เธอมองไปยังชายตรงหน้าและพูดช้า ๆ “เป็นคุณงั้นเหรอ? เป็นคุณไปได้ยังไง? คุณกับเจเรมี่ร่วมมือกันจับฉันเพื่อที่จะปล่อยฉันออกมาอีกครั้งงั้นเหรอ? เฮอะ! คิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้จริง ๆ หรือไง?!”

ลาน่าเต็มไปด้วยความสงสัย เธอไม่เชื่อว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น และเมื่อเธอจำได้ว่าไรอันเป็นส่วนหนึ่งของอินเตอร์โพลเธอก็ไม่กลัวอีกต่อไป เธอยกมือขึ้นผลักปืนที่ไรอันเล็งมาที่หน้าผากของตัวเองออกไปแทน ริมฝีปากสีแดงของเธอโค้งเป็นรอยยิ้ม

“ไรอัน คุณไม่ต้องทำท่าทางแบบนี้ให้ฉันกลัวหรอกนะ คุณไม่ฆ่าฉันหรอก” ลาน่าดูมั่นใจ “คุณเป็นผู้บัญชาการระดับสูงของอินเตอร์โพล คุณควรคำนึงถึงผลประโยชน์และความปลอดภัยของประชาชนเป็นอันดับแรก คุณจะฆ่าคนได้ยังไงกัน…”

ปัง

กระสุนทะลุเข้าน่องของลาน่าทันที

“โอ๊ย!” เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น เธอหันกลับมามองไรอันอย่างไม่เชื่อสายตา “ระ… ไรอัน! คุณ…”

“ฉันเกลียดผู้หญิงเห็นแก่ตัวอย่างเธอจริง ๆ”

“...”

ไรอันก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงขณะที่ลาน่าหน้าซีดเผือด

จากนั้นเขาก็พูดจาร้ายกาจด้วยสีหน้านิ่งเฉย “ถ้าไม่คิดว่าเธอจะมีประโยชน์กับฉัน เธอคงตายไปพร้อมกับโยริคนานแล้ว”

“...” ลาน่าหน้าซีดขณะที่ใช้มือกดบาดแผลของตัวเองเอาไว้แล้วมองไปยังกระบอกปืนที่เล็งมาหาตัวเธออีกครั้งด้วยอาการสั่นเทาจากความหวาดกลัว “กล้าดียังไงมายิงฉัน ไรอัน?! จะบอกให้นะ ถ้าคุณทำร้ายฉัน ไม่ใช่แค่ฉันหรอกที่เจ็บ แก๊งสเตเจี่ยนจอห์นสันยังไม่หายไป คนที่อยู่เบื้องหลังพี่ชายของฉันจะไม่มีวันปล่อยคุณไป!”

“อือฮึ” ไรอันยิ้มเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด