บทที่ 1202

‘ไม่แปลกใจเลย... ไม่แปลกใจเลยจริง ๆ ...’

ในที่สุดลาน่าก็เข้าใจทุกอย่าง!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกครั้งที่เธอสร้างปัญหาให้กับเมเดลีน โยริคจึงมักจะดุเธออยู่เสมอ

เพราะมันเป็นคำสั่งมาจากไรอันนี่เอง!

ไรอันชอบเมเดลีนมาก เขาจึงไม่อยากให้เธอสร้างปัญหาให้กับเมเดลีนซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

และอาจเป็นไปได้ว่าการที่เธอทำร้ายเมเดลีนจะแทรกแซงแผนการของไรอันด้วย ดังนั้นเขาจึงขอให้โยริคเตือนเธอครั้งแล้วครั้งเล่า!

“หึ! หึหึหึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า...” ลาน่าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เพราะแบบนี้เองสินะ!”

เธอเงยหน้าขึ้นมองไรอันที่กำลังบรรจุกระสุนเข้าในปืน

“ซ่อนตัวเก่งเกินไปแล้วนะ ไรอัน!”

“พวกเธอโง่เกินกว่าจะมองเห็นต่างหากล่ะ” ไรอันหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่สะทกสะท้านพลางเชยคางของลาน่าขึ้นด้วยปลายกระบอกปืน “คิดว่าอดัมทำงานให้เธองั้นเหรอ? หมายถึงลองมองดูตัวเธอและพี่น้องเธอสิ คิดจริง ๆ เหรอว่าแก๊งสเตเจี่ยนจอห์นสันจะไปได้ไกลขนาดนี้ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลืออะไรเลย?”

ขณะที่ฟังคำพูดซึ่งดูถูกเหยียดหยามของไรอัน ลาน่าก็กัดฟันแรง “ไรอัน ถ้าฆ่าฉันตอนนี้ คุณจะไม่มีใครคุ้มกันให้หรอกนะ!”

“ฮึ” ไรอันยิ้มอย่างไม่เห็นด้วยและลุกขึ้นเล็งปืนไปที่หัวใจของอีกฝ่าย “ลาน่า คนที่ฆ่าเธอไม่ใช่ฉันหรอก แต่เป็นเจเรมี่ผู้ชายที่ไม่มีวันรักเธอต่างหาก”

‘อะไรนะ?’

ลาน่ายังไม่ทันได้เข้าใจคำพูดของเขา แต่กระสุนก็ได้เจาะทะลุหัวใจของเธอเข้ามาแล้ว

ร่างกายของลาน่าแข็งทื่อในทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างและสูญเสียความรู้สึกทั้งหมดก่อนจะล้มลงจมกองเลือด

ไรอันใช้เวลาเช็ดรอยนิ้วมือออกจากปืนที่เขาถือก่อนจะโยนมันลงบนพื้น จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเมเดลีน

เมเดลีนกำลังเดินทางกลับคฤหาสน์ ในทันใดนั้นเองเธอก็ได้รับโทรศัพท์จากไรอัน

เธอรับสายโดยไม่ลังเลและได้ยินเสียงแผ่วเบาของไรอันในวินาทีต่อมา