บทที่ 1208

เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบวิ่งออกไปด้านนอกตามเสียงที่ได้ยินทันที

เมเดลีนเองก็ตามพวกเขาไปเช่นเดียวกัน ก่อนจะพบว่าตรงนั้นมีแจกันตกแตกอยู่ที่พื้นหญ้าตรงกับห้องนอนชั้นบน

หน้าต่างตรงระเบียงถูกเปิดทิ้งไว้ ขณะที่ผ้าม่านสีขาวปลิวไหวไปกับสายลมอ่อน ๆ

“มีโอกาสมากที่คุณวิทแมนจะกระโดดลงมาจากหน้าต่างเพื่อหลบหนี รีบตามเขาไปเร็วเข้า!” หัวหน้าทีมรีบออกคำสั่งทันที

เมเดลีนมองขึ้นไปที่ระเบียงและเชื่อว่าเจเรมี่มีความสามารถและทักษะการกระโดด ‘แต่เขาจะ ‘บังเอิญ’ ทำให้แจกันแตกเพื่อให้ทุกคนได้ยินด้วยเหรอ?’

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ร่างสูงที่คุ้นตาก็ปรากฎขึ้นบริเวณปลายหางตาของเธอ

ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อพบกับดวงตาคู่นั้นของเจเรมี่

หัวใจของเธอเต้นแรง เมื่อเห็นเจเรมี่ออกไปตรงทางเข้าหลัก เธอจึงจงใจรีบขึ้นไปขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังเดินไปเป็นกลุ่มทันที “ฉันเชื่อว่าสามีของฉันไม่ได้ฆ่าใคร ฉันเชื่อว่ามีคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

“ผมเข้าใจความรู้สึกคุณ คุณนายวิทแมน แต่เราจะดูแค่หลักฐานเท่านั้น”

“แต่หลักฐานสามารถปลอมแปลงได้นี่ ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่ต้องลงเอยด้วยการติดคุกอยู่ตั้งสามปีเต็ม ๆ ทั้งที่ไม่ทำอะไรผิดน่ะสิ?”

“...”

เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดไม่ออกเพราะในตอนนั้นเขาเองก็มีส่วนร่วมในคดีของเมเดลีน เขาไม่สามารถตอบโต้เธอกลับไปได้และทำได้แค่เตือนเท่านั้น “คุณนายวิทแมน ผมเชื่อว่าคุณเป็นคนที่ปฏิบัติตามกฎหมาย ถ้าคุณวิทแมนติดต่อคุณมา ผมหวังว่าคุณจะรายงานเรื่องนี้ให้เราทราบเป็นอันดับแรก เพราะไม่ว่ายังไงนี่ก็เป็นคดีฆาตกรรม”

“ฉันเองก็เชื่อค่ะ ว่าถึงแม้ความจริงอาจจะเปิดเผยช้า แต่สักวันมันก็ต้องเปิดเผยออกมา” เมเดลีนเอ่ยอย่างแน่วแน่

เธอเชื่อว่าคนที่เธอรักจะไม่ทำในสิ่งที่ทำให้เธอผิดหวังแน่นอน

หลังจากที่ตำรวจออกไปแล้ว นักข่าวที่อยู่ตรงทางเข้าก็ถูกคาเลนไล่กลับไปด้วยเช่นกัน

เมเดลีนกลับไปที่ห้องนอนและนั่งที่ขอบเตียงอย่างหมดหนทาง